Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Bruinkeelstekelstaart
Bruinkeelstekelstaart | Synallaxis cherriei
Chestnut-throated Spinetail | Pijuí gorjicastaño | Puruchém
De bruinkeelstekelstaart is een kleine, kortstaartige stekelstaart met een kastanjebruine keel en borst. In het gidsgebied leeft hij zeer plaatselijk in dichte ondergroei aan de voet van de Andes, vooral in Peru. De soort is weinig bekend; over de broedbiologie is vrijwel niets bekend.
Geluid
De zang is een reeks prru-pie-tonen, de tweede toon hoger, gescheiden door korte pauzes. Bij het foerageren klinken hoge psiu- en piwww-roepen.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een getrapte, leikleurig zwartachtige staart met spitse veren. Voorkruin, gezicht, keel en borst zijn diep kastanjebruin; nek en rug zijn kastanjebruin met een olijfbruine zweem, de stuit is donkerbruin. De buik is grijs. Vrouwtjes hebben een iets lichtere keel en buik. In Peru is de vogel van boven lichter en bruiner, met een meer oranjeachtig roodbruine keel en borst en een lichtere grijze buik. Jonge vogels zijn van boven donkerder en olijfkleuriger, met een witachtige keel met donkere veerpunten.
Verwarringssoorten
De rode stekelstaart Synallaxis rutilans heeft een zwarte keel en een donker olijfbruine buik en leeft in het laagland. Cabanis' stekelstaart Synallaxis cabanisi heeft een roodbruine staart en olijfbruine onderdelen. De witkeelstekelstaart Synallaxis albigularis heeft een witte keel en een donkergrijze borst en leeft in struikgewas langs rivieren.
Leefgebied
Dichte ondergroei aan de randen van primair laagland- en voetheuvelbos en in secundair bos, ongeveer tussen 300 en 1100 m; in Brazilië vooral in bamboe, in het gidsgebied zonder duidelijke binding aan bamboe. Leeft in paren en zoekt geleedpotigen in dichte begroeiing, meestal laag boven de grond, soms op de grond of hoger. Over het nest is niets bekend; jongen met ouders zijn in mei en juni waargenomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen enkele meldingen uit Putumayo. In Ecuador zeer plaatselijk in de voetheuvels van Sucumbíos en Napo. In Peru vooral in de voetheuvels van San Martín en verspreid in het oosten, zuidwaarts tot Madre de Dios. In Bolivia slechts enkele meldingen uit het noorden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in dichte ondergroei aan bosranden in de voetheuvels rond Moyobamba en Tarapoto in San Martín. Luister naar de herhaalde tweedelige zang; de vogel blijft meestal laag in dichte begroeiing.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd; eerder als bedreigd en daarna als gevoelig aangemerkt. De stand is onbekend en neemt vermoedelijk af. De belangrijkste bedreiging is ontbossing, vooral voor de kleine westelijke populaties; de soort lijkt gevoelig voor versnippering van het bos.
Wetenschappelijke naam
Synallaxis cherriei | Gyldenstolpe, 1930
Gyldenstolpe beschreef de soort in 1930 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Synallaxis werd in 1818 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks sunallaxis, 'uitwisseling'. De soortnaam eert George Kruck Cherrie (1865–1948), Amerikaans natuuronderzoeker en verzamelaar in de neotropen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Barão de Melgaço, Rondônia, Brazilië.