Alle soorten › Zangvogels › Tapaculo's › Bruinstuittapaculo
Bruinstuittapaculo | Scytalopus latebricola
Brown-rumped Tapaculo | Churrín ratona | Macuquinho-de-uropígio-marrom
De bruinstuittapaculo is een donkergrijze tapaculo met een bruine stuit en roodbruine flanken die alleen voorkomt in de Sierra Nevada de Santa Marta in het noorden van Colombia. Hij leeft op en vlak boven de grond in de dichte ondergroei van het hogere bergbos. Spillmanns tapaculo en enkele Venezolaanse tapaculo's werden vroeger tot deze soort gerekend.
Geluid
De zang bestaat, zoals bij verwante tapaculo's, uit reeksen korte, snel herhaalde tonen vanuit dichte begroeiing. Daarnaast korte, scherpe roepjes. De zang is weinig in detail beschreven.
Opname: Iván Lau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, rond, met een korte staart en een dunne snavel. De bovendelen zijn donker bruingrijs, met een warmbruine stuit. Keel, borst en buik zijn een lichtere tint van dezelfde kleur. Flanken en onderbuik zijn helder roodbruin, soms met zwartachtige bandering. De seksen lijken op elkaar. Jongen zijn bruin en gebandeerd.
Verwarringssoorten
De santamartatapaculo Scytalopus sanctaemartae, de enige andere Scytalopus in de Sierra Nevada, leeft lager in het gebergte, meestal onder ongeveer 2000 m, en heeft een witte kruinvlek. Spillmanns tapaculo Scytalopus spillmanni in de Andes lijkt sterk, maar komt niet in de Sierra Nevada voor. Bij tapaculo's is de zang het belangrijkste kenmerk.
Leefgebied
Dichte ondergroei van vochtig bergbos en hoog secundair bos, ook struikgewas aan bosranden en aan de rand van de páramo, tussen ongeveer 2000 en 3600 m. Zoekt vooral op de grond, maar klimt soms langs met lianen begroeide stammen. Het voedsel bestaat vermoedelijk uit kleine geleedpotigen. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia, in de Sierra Nevada de Santa Marta. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg in de vroege ochtend de weg van Minca naar de San Lorenzo-kam en luister in het bovenste deel, boven ongeveer 2000 m, naar de zang uit dichte ondergroei. Wacht stil bij een open plek in het struikgewas langs de weg.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is klein en versnipperd; ontbossing en branden tasten het leefgebied aan, maar de stand lijkt stabiel.
Wetenschappelijke naam
Scytalopus latebricola | Bangs, 1899
Bangs beschreef de soort in 1899 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Scytalopus werd in 1837 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks skutalē of skutalon, 'stok', met pous, 'voet'. De soortnaam komt van Latijn latebricola, van latebra, 'schuilplaats', en -cola, 'bewoner': die in schuilplaatsen leeft, naar het verborgen leven in dichte begroeiing. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Páramo de Chiruqua, Sierra Nevada de Santa Marta, Colombia.