Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Camposholengraver
Camposholengraver | Geositta poeciloptera
Campo Miner | Minero brasileño | Andarilho
De camposholengraver is de kleinste holengraver en de enige die in de cerrado van centraal Zuid-Amerika leeft. Hij is gebonden aan kort, open grasland en zoekt vooral pas afgebrande stukken op. In het gidsgebied komt hij alleen zeer lokaal in het uiterste oosten van Bolivia voor.
Geluid
De zang, in een baltsvlucht hoog boven het grasland, is een hoge, rollende, gehaaste reeks tonen van vijftien tot twintig seconden. De roep in vlucht is een kort pit-pit.
Opname: Luiz Fernando Matos — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, gedrongen, met een korte staart en een korte, iets gebogen snavel. De bovendelen zijn dof grijsbruin, het gezicht roodbruin met een geelbruine wenkbrauwstreep. De keel is witachtig, de bovenborst geelbruin met bruine vlekjes en de flanken bleek roodbruin. In vlucht toont hij een kastanjebruine band over de vleugel; de staart is roodbruin met een donkere eindband. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Piepers (Anthus) in hetzelfde grasland zijn slanker, met een dunne, rechte snavel, sterker gestreepte bovendelen en witachtige buitenste staartpennen. Andere holengravers komen in de cerrado niet voor.
Leefgebied
Open, kort grasland (campo limpo) en cerrado met weinig of geen bomen, bij voorkeur kort na een brand; in Brazilië tussen ongeveer 500 en 1250 m. Zoekt lopend insecten op de kale bodem. De weinige bekende nesten lagen in een zijkamer van een gordeldierhol, bekleed met droog gras en haar; gebroed wordt in ieder geval in september en oktober.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia alleen in het noordoosten van Santa Cruz, in de cerrado aan de Braziliaanse grens. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden en midden van Brazilië, van Mato Grosso tot Bahia en Paraná; als dwaalgast in Paraguay.
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het gidsgebied in open, kort grasland van de cerrado in het noordoosten van Santa Cruz, vooral op recent afgebrande vlakten. Let op de baltsvlucht met de lange, rollende zang.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De stand gaat vermoedelijk snel achteruit doordat cerrado-grasland wordt omgezet in akkers, veeweiden en plantages van uitheemse bomen, en de soort is afhankelijk van een regelmatig brandregime.
Wetenschappelijke naam
Geositta poeciloptera | (Wied-Neuwied, 1830)
Wied-Neuwied beschreef de soort in 1830 als Anthus poecilopterus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Geositta werd in 1837 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Grieks geō-, 'aarde, grond', met Sitta, het geslacht van de boomklevers. De soortnaam komt van Grieks poikilos, 'bont, gevlekt', en pteron, 'vleugel': 'bontvleugelig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Grens Minas Gerais–Bahia, Brazilië.