Alle soorten › Zangvogels › Pestvogels › Cederpestvogel
Cederpestvogel | Bombycilla cedrorum
Cedar Waxwing | Ampelis americano | Tagarela-dos-cedros
De cederpestvogel is een gekuifde, zachtbruine vruchteneter uit Noord-Amerika die in de noordelijke winter in groepen rondzwerft. Het gidsgebied ligt aan de zuidrand van zijn winterverspreiding: hij bereikt vooral Colombia, en dat niet elk jaar in dezelfde aantallen. De rode, wasachtige plaatjes aan de armpennen hebben de familie haar naam gegeven.
Geluid
Geen echte zang. De roep is een zeer hoge, dunne, licht trillende fluittoon, sriii, die groepen voortdurend laten horen, ook in de vlucht.
Opname: Rory Nefdt — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–18 cm, gedrongen, met een spitse kuif, een korte, brede snavel en een vrij korte staart. Kop, borst en rug zijn warm grijsbruin, de buik is lichtgeel en de onderstaartdekveren zijn wit. Een zwart masker loopt van de snavel door het oog en is aan de bovenkant dun wit omzoomd; de kin is zwart. Stuit en staart zijn grijs, de staart heeft een gele eindband. Volwassen vogels hebben rode, wasachtige uiteinden aan de armpennen. De seksen lijken sterk op elkaar; het mannetje heeft een iets grotere zwarte kin. Jonge vogels zijn grijzer, met vage strepen op de onderdelen en een kleiner masker.
Verwarringssoorten
In het gidsgebied komt geen andere pestvogel voor. De pestvogel Bombycilla garrulus van het noorden is groter, grijzer, met roodbruine onderstaartdekveren en witte en gele tekening op de vleugel, maar bereikt Zuid-Amerika niet. Door de kuif, het zwarte masker en de gele staartband is de cederpestvogel van de vruchtetende tangares en organisten te onderscheiden waarmee hij soms in dezelfde bomen zit.
Leefgebied
In het gidsgebied vooral bosranden, open bos, parken, tuinen en struweel met vruchtdragende bomen en struiken in de Andes, ruwweg tussen 1000 en 2800 m, soms lager. Leeft in groepen, eet vooral bessen en andere zachte vruchten en vangt daarnaast insecten in de vlucht. Broedt alleen in Noord-Amerika.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia een onregelmatige wintergast, vooral in het noorden en in de Andes, met meldingen tot op de hoogvlakte van Bogotá. In Ecuador slechts enkele meldingen. In Peru en Bolivia niet vastgesteld en op de Galápagos afwezig. Buiten het gidsgebied broedt hij in Canada en de Verenigde Staten en overwintert hij tot in Midden-Amerika en het Caribisch gebied.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in de noordelijke winter in parken, tuinen en bosranden in de Andes van Colombia op groepjes vogels in vruchtdragende bomen. De hoge, dunne roep is vaak het eerste teken; de aantallen wisselen sterk van jaar tot jaar.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand in Noord-Amerika is groot en stabiel tot toenemend. In het gidsgebied is de soort een schaarse, onregelmatige wintergast.
Wetenschappelijke naam
Bombycilla cedrorum | Vieillot, 1808
Vieillot beschreef de soort in 1808 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Bombycilla voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam is Vieillots poging tot Latijn voor 'zijdestaart': Latijn bombyx, 'zijde', met cilla, dat hij als 'staart' opvatte, naar het Duitse Seidenschwanz. De soortnaam is Latijn voor 'van de ceders'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Oostelijk Noord-Amerika.