Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Chamímierpitta
Chamímierpitta | Grallaria alvarezi
Chami Antpitta | Tororoí chamí | Tovacuçu-chamí
De chamímierpitta werd in 2020 als nieuwe soort beschreven bij de opsplitsing van de roodbruine mierpitta. De naam verwijst naar de Emberá Chamí, een inheems volk in de Westelijke Andes van Colombia. Het is een kleine, donker roodbruine bodemvogel van hoog bergbos en nevelwoud.
Geluid
Zoals bij de andere soorten van de rufula-groep verschilt de zang vooral in tempo, aantal en toonhoogte van de tonen. Hij laat korte reeksen heldere fluittonen en enkelvoudige roeptonen horen; een zangopname is het belangrijkste hulpmiddel bij de determinatie.
Opname: Iván Lau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, klein, rond en vrijwel staartloos, op lange donkere poten, met een donkere snavel. Boven- en onderdelen zijn vrij donker en egaal roodbruin, de onderdelen nauwelijks lichter. Rond het oog een smalle lichte ring. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De evenaarmierpitta Grallaria saturata verder zuidelijk in de Centrale Andes lijkt sterk en is vooral op zang en verspreiding te onderscheiden. De muiscamierpitta Grallaria rufula leeft alleen in de Oostelijke Andes. De tweekleurige mierpitta Grallaria rufocinerea heeft grijze onderdelen. De noordelijke roestborstdwergmierpitta Grallaricula ferrugineipectus is kleiner, met een lichte halvemaan voor het oog en een lichte buik.
Leefgebied
Dichte ondergroei en bamboe in vochtig hoog bergbos en nevelwoud, ook in secundair bos, ongeveer tussen 2300 en 3600 m. Hij zoekt op de grond naar ongewervelden. Over het broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia, in de Westelijke Andes van Antioquia zuidwaarts via de grens van Chocó, Risaralda en Caldas tot in het noorden van Valle del Cauca, en in het noorden van de Centrale Andes in Antioquia en Caldas. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij zonsopgang in het hoge nevelwoud van de Westelijke Andes, bijvoorbeeld langs de weg naar de Cerro Montezuma bij Tatamá in Risaralda, naar korte reeksen fluittonen. De vogel zingt vanuit dichte begroeiing en komt soms even op de weg.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd als aparte soort; de ruimer opgevatte roodbruine mierpitta geldt als niet bedreigd. Een deel van het verspreidingsgebied ligt in beschermde gebieden zoals Tatamá; elders is het bergbos versnipperd door landbouw en veeteelt.
Wetenschappelijke naam
Grallaria alvarezi | Cuervo, Cadena, Isler & Chesser, 2020
Cuervo, Cadena, Isler & Chesser beschreef de soort in 2020 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam eert de Colombiaanse ornitholoog Mauricio Álvarez Rebolledo. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit PNN Tatamá, Risaralda, Colombia.