Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Chocóvireo
Chocóvireo | Vireo masteri
Choco Vireo | Vireo del Chocó | Juruviara-do-chocó
De chocóvireo is een kleine, olijfgroene vireo van het zeer natte bergregenwoud aan de Pacifische kant van de westelijke Andes. De soort werd pas in 1991 ontdekt en in 1996 beschreven. De naamgevingsrechten werden geveild; de opbrengst ging naar de aankoop van bos voor een natuurreservaat.
Geluid
De zang is een korte, snelle reeks van een tiental tonen in ongeveer twee seconden, opgebouwd uit drie delen. Zingt het hele jaar, meestal vanaf een zitplaats in het bladerdak.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een korte, vrij dikke snavel. De bovendelen zijn olijfgroen, de kruin iets grijzer. Een geelachtig-bleke wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. Twee witte vleugelstrepen. Keel en borst zijn vaal geelachtig, de buik vuilwit. De iris is donker. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn bleker, met roomkleurige onderdelen.
Verwarringssoorten
De witbrauwvireo Vireo leucophrys leeft meestal hoger, heeft een bruine kruin en mist vleugelstrepen. De kleine vireo Pachysylvia decurtata is kleiner, met een grijze kop, een witte oogring en geen vleugelstrepen. Nearctische zangers met vleugelstrepen in de winter hebben een dunnere snavel.
Leefgebied
De boomkronen van zeer nat, bemost bergregenwoud met veel epifyten, aan de binnenkant van het bos en langs randen en open plekken door omgevallen bomen. Op middelhoogte; de opgaven lopen uiteen van ongeveer 600 tot 2100 m. Zoekt insecten in het gebladerte, vaak in gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: plaatselijk op de westflank van de westelijke Andes, van Risaralda zuidwaarts tot Nariño. Ecuador: in het noordwesten, bekend van weinig plaatsen tot in het noorden van Pichincha. Peru en Bolivia: ontbreekt. Ontbreekt op de Galápagos. Endemisch in het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de ochtend naar de korte, snelle zang uit het bladerdak in natte bergbossen van de westelijke Andes van Colombia en het noordwesten van Ecuador. Gemengde groepen die door de boomkronen trekken zijn het beste aanknopingspunt.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is klein en versnipperd; houtkap, landbouw, mijnbouw en nieuwe nederzettingen verkleinen het leefgebied, en de stand neemt af.
Wetenschappelijke naam
Vireo masteri | Salaman & Stiles, 1996
Salaman & Stiles beschreef de soort in 1996 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Vireo werd in 1808 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is Latijn vireo, een groene trekvogel, mogelijk het vrouwtje van de wielewaal of de groenling; verwant aan virere, 'groen zijn'. De soortnaam eert de Amerikaanse vogelaar Bernard Master, die de naamrechten van deze soort op een veiling kocht; zijn gift werd gebruikt voor het Pangan-reservaat van ProAves in Colombia. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Alto de Pisones, Risaralda, Colombia.