Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Geelborstvireo
Geelborstvireo | Vireo flavifrons
Yellow-throated Vireo | Vireo gorjiamarillo | Juruviara-de-garganta-amarela
De geelborstvireo is een gedrongen vireo met een heldergele keel en borst, een gele oogring en twee witte vleugelstrepen. Hij broedt in de loofbossen van het oosten van Noord-Amerika en overwintert van Mexico tot het noorden van Zuid-Amerika. In het gidsgebied is hij een wintergast, vooral in Colombia.
Geluid
De zang is een trage reeks hese, schorre frasen van twee of drie tonen met lange pauzes, vaak weergegeven als drie-eet ... drie-oo. Roept met een ruwe, dalende ratel sjè-sjè-sjè. In het winterverblijf vooral de roep.
Opname: Scott Gravette — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een dikke, grijze snavel. Kop, rug en borst zijn olijfgroen tot geel: de keel en borst zijn heldergeel, met een gele brilstreep van de snavel rond het oog. De stuit is grijs, de buik en onderstaartdekveren zuiver wit. De vleugels zijn donkergrijs met twee duidelijke witte vleugelstrepen. De iris is donker. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn iets doffer.
Verwarringssoorten
De roodoogvireo Vireo olivaceus en de baardvireo Vireo altiloquus missen vleugelstrepen en de gele keel. Enkele Nearctische zangers met gele keel en vleugelstrepen, zoals de zwartkeelgroene zanger Setophaga virens, hebben een dunnere snavel en een andere koptekening. De witoogvireo Vireo griseus is kleiner, met een witte keel en bij volwassen vogels een witte iris.
Leefgebied
In het winterverblijf in de boomkronen van bosranden, lichte bossen, schaduwkoffie en tuinen met hoge bomen, van het laagland tot ongeveer 2000 m, het meest in de voetheuvels en op lagere hellingen. Zoekt langzaam en bedachtzaam naar insecten en spinnen tussen takken en bladeren, vaak in gemengde groepen. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: wintergast, vooral in het noorden en in de Andes en hun uitlopers. Ecuador: zeldzame wintergast in het noorden, met weinig meldingen. Peru en Bolivia: ontbreekt. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt de soort in het oosten van de Verenigde Staten en het zuidoosten van Canada en overwintert van Mexico tot Venezuela.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek tussen november en maart in gemengde groepen in de boomkronen van bosranden en koffieplantages met schaduwbomen in de Colombiaanse Andes. Let op de ruwe ratelroep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De broedstand is stabiel tot toenemend.
Wetenschappelijke naam
Vireo flavifrons | Vieillot, 1808
Vieillot beschreef de soort in 1808 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Vireo voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam is Latijn vireo, een groene trekvogel, mogelijk het vrouwtje van de wielewaal of de groenling; verwant aan virere, 'groen zijn'. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en frons, 'voorhoofd': 'met geel voorhoofd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit oosten van de Verenigde Staten.