Alle soorten › Spechtachtigen › Amerikaanse baardvogels › Citroenkeelbaardvogel
Citroenkeelbaardvogel | Eubucco richardsoni
Lemon-throated Barbet | Cabezón golilimón | Capitão-de-bigode-limão
De citroenkeelbaardvogel is de kleine baardvogel van het Amazonelaagland aan de voet van de Andes. Hij leeft hoog in het bladerdak en trekt vaak mee met gemengde groepen tangares en andere zangvogels. Met zijn dikke, lichte snavel doorzoekt hij bosjes dode bladeren naar insecten en eet daarnaast veel vruchten.
Geluid
De zang is een snelle, lage, kikkerachtige triller van enkele seconden, met tussenpozen herhaald. Ook zachte, schorre roepjes.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, gedrongen, met een korte staart en een dikke, kegelvormige, geelgroene snavel. Het mannetje heeft een zwart voorhoofd en gezicht, een rode kruin, een blauwgrijze nek, een citroengele keel en een oranje tot oranjerode borst; de buik is geelachtig met groene strepen op de flanken en de bovendelen zijn groen. Het vrouwtje heeft een zwart voorhoofd, een blauwgrijs gezicht, een olijfgroene kruin, een grijsgele keel en een geeloranje borstband. Ten zuiden van de Amazone zijn de vogels warmer oranje op de borst. Jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De carabayabaardvogel Eubucco tucinkae is groter; het mannetje heeft een geheel rode kop en een gele nekband, en de soort leeft vooral in oeverbos in het zuidoosten van Peru en het noorden van Bolivia. De roodkopbaardvogel Eubucco bourcierii leeft hoger, in bergbos en voetheuvels; het mannetje heeft een geheel rode kop en borst zonder zwart gezicht. De gouden baardvogel Capito auratus is groter, met een zwaardere snavel en zwarte bovendelen.
Leefgebied
Vochtig laaglandregenwoud op terra firme en in várzea, bosranden en hoog secundair bos, van het laagland tot ongeveer 1000 m, in de voetheuvels plaatselijk hoger. Foerageert in het middelste en hoge bladerdak, vaak in gemengde groepen, en eet vruchten, insecten en spinnen, die hij uit opgerolde dode bladeren haalt. Nestelt in een zelf uitgehakte holte in dood hout.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Amazonelaagland ten oosten van de Andes (Caquetá, Putumayo, Amazonas, Vaupés). In Ecuador in het hele oostelijke laagland en de voetheuvels. In Peru in het Amazonelaagland over vrijwel het hele land. In Bolivia in het noordelijke laagland (Pando, Beni en het noorden van La Paz). Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Amazonisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in het bladerdak langs bosranden en vanaf uitkijktorens, bijvoorbeeld in de lodges langs de Napo of in Manu en Tambopata. Let op vogels die zich ondersteboven in bosjes dode bladeren werken; de trillerzang verraadt de soort.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige afbakening. De soort heeft een groot verspreidingsgebied in het Amazonelaagland en is in geschikt bos vrij algemeen; bosverlies is de voornaamste bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Eubucco richardsoni | (Gray, 1846)
Gray beschreef de soort in 1846 als Capito richardsoni; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eubucco werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks eu, 'goed' of 'echt', met de geslachtsnaam Bucco (Latijn bucca, 'wang'). De soortnaam eert Sir John Richardson (1787–1865), Schots chirurg, ontdekkingsreiziger, zoöloog, botanicus en geoloog. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ecuador.