Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Connecticutzanger
Connecticutzanger | Oporornis agilis
Connecticut Warbler | Reinita de Connecticut | Mariquita-de-connecticut
De connecticutzanger is een stevige, grondbewonende zanger met een grijze kap en een volledige witte oogring, die in de boreale moerasbossen van Canada broedt. Hij trekt over de Caribische Zee naar Zuid-Amerika, en zijn winterkwartier in het Amazonegebied is nog slecht bekend. In het gidsgebied wordt hij vooral op doortrek in het noorden van Colombia gezien, met enkele wintermeldingen in het zuidoosten van Peru en het noorden van Bolivia.
Geluid
De zang, op doortrek zelden te horen, is een luid, ritmisch tsjippe-tsjoppe tsjippe-tsjoppe. De roep is een nasale, metaalachtige pwik, maar de soort is buiten het broedgebied meestal stil.
Opname: Michael Collins — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13,5–14,5 cm, gedrongen, met een vrij korte staart en zeer lange onderstaartdekveren die tot ver over de staart reiken. Het mannetje heeft een egaal grijze kap die tot op de borst doorloopt en een volledige, opvallende witte oogring. Rug en vleugels zijn olijfgroen, de onderdelen geel. Vrouwtjes en jonge vogels hebben een bruingrijze kap met een lichtere, bruinachtige keel, en ook een volledige oogring. De poten zijn roze. Hij loopt over de grond in plaats van te huppen.
Verwarringssoorten
De grijskopzanger Geothlypis philadelphia is kleiner, met een kortere onderstaart; het mannetje heeft een zwarte vlek op de borst en geen oogring, vrouwtjes en jonge vogels hebben hooguit een onderbroken oogring en een gelige keel. Hij huppelt in plaats van te lopen. De nashvillezanger Leiothlypis ruficapilla heeft ook een witte oogring, maar is kleiner, met een gele keel, en leeft hoger in de begroeiing. De kentuckyzanger Geothlypis formosa heeft een gele wenkbrauwstreep en een zwarte wangvlek.
Leefgebied
Op doortrek en in het winterkwartier in dicht struikgewas, bosranden, secundair bos en de ondergroei van vochtig bos, ook in oeverbegroeiing en op riviereilanden in het Amazonelaagland. Loopt rustig over de grond en lage takken en zoekt insecten, spinnen en kleine vruchten. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia een schaarse doortrekker, vooral in het noorden en op de hellingen van de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador slechts enkele meldingen. In Peru enkele wintermeldingen, vooral in het zuidoosten, en in Bolivia enkele meldingen in het noordelijke laagland. Niet bekend van de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedend in Canada en het noorden van de Verenigde Staten; het belangrijkste winterkwartier ligt vermoedelijk in het Braziliaanse Amazonegebied.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in oktober en in april–mei in dicht struikgewas en bosranden in het noorden van Colombia. Een vogel die met wippende kop over de grond loopt en een volledige witte oogring heeft, verdient een tweede blik.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Door de verborgen leefwijze en het slecht bekende winterkwartier zijn de aantallen onzeker; in het broedgebied lijkt de stand af te nemen.
Wetenschappelijke naam
Oporornis agilis | (Wilson, 1812)
Wilson beschreef de soort in 1812 als Sylvia agilis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Oporornis werd in 1858 ingevoerd door Baird. De geslachtsnaam komt van Grieks opōra, 'nazomer, herfst', en ornis, 'vogel', naar de soort die vooral in de najaarstrek werd gezien. De soortnaam komt van Latijn agilis, 'vlug, beweeglijk', naar de beweeglijke vogel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Connecticut, Verenigde Staten.