Alle soorten › Zangvogels › Winterkoningen › Corayawinterkoning
Corayawinterkoning | Pheugopedius coraya
Coraya Wren | Cucarachero coraya | Garrinchão-coraia
De corayawinterkoning is een donkere winterkoning met een vrijwel zwarte kop uit het Amazonelaagland. Paren leven in dichte lianenkluwens in het bos en aan bosranden, en zingen luide duetten van fluittonen. Er worden meerdere ondersoorten onderscheiden, die vooral verschillen in de kleur van de onderdelen.
Geluid
Luide, snelle duetten van heldere, herhaalde fluittonen en rollende frasen; ook harde, ratelende roepen. Het duet is vaak het eerste teken van een paar.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een vrij lange, licht gebogen zwarte snavel. De kop is zwart met fijne witte streepjes op de wangen, een smalle witte wenkbrauwstreep en een witte oogring. De bovendelen zijn roodbruin, de vleugels donkerder. De staart is grijs met zwarte banden. De keel is wit, de borst wit tot bleek okerkleurig of grijzig, de flanken lichtbruin. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met een minder scherp gezichtspatroon.
Verwarringssoorten
De knevelwinterkoning Pheugopedius genibarbis heeft een grijzere zijkop met een duidelijke witte en zwarte baardstreep, een okerkleurige onderborst en minder bandering in de staart, en leeft vooral in bamboe en randbegroeiing. De witoorwinterkoning Cantorchilus leucotis heeft een lichte zijkop en okerkleurige onderdelen en leeft in várzea en struikgewas langs rivieren. De lijsterwinterkoning Campylorhynchus turdinus is veel groter, gevlekt, en leeft in de kroon.
Leefgebied
Lianenkluwens en dichte ondergroei in vochtig laaglandbos op terra firme en in várzea, aan bosranden, langs rivieren en in secundair bos; van het laagland tot in de voetheuvels, plaatselijk tot ongeveer 1300 m. Zoekt in paren insecten en spinnen in dichte begroeiing van de lagere en middelste lagen. Het nest is een bolvormig bouwsel met zij-ingang.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland ten oosten van de Andes, van Meta en Guainía tot Amazonas. In Ecuador in het hele Amazonelaagland en de lagere voetheuvels. In Peru in het Amazonelaagland en de voetheuvels van het noorden en midden, zuidwaarts tot ongeveer Junín en Cusco. Ontbreekt in Bolivia, ten westen van de Andes en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het noorden en westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij lianenrijke bosranden en langs paden in het laaglandbos van Ecuador en het noorden van Peru; paren antwoorden op elkaars duet en zingen vaak vanuit dezelfde kluwen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en verdraagt secundair bos en bosranden.
Wetenschappelijke naam
Pheugopedius coraya | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Turdus coraya; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pheugopedius werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam komt van Grieks pheugō, 'vluchten, mijden', en pedion, 'vlakte, open terrein', dus 'die open terrein mijdt'. De soortnaam klinkt als Frans queue rayée, 'gestreepte staart': Buffon noemde de vogel 'Coraya de Cayenne' omdat de staart zwartachtige dwarsbanden heeft. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.