Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Cordilleraazulmiervogel
Cordilleraazulmiervogel | Myrmoderus eowilsoni
Cordillera Azul Antbird | Hormiguero de la Cordillera Azul | Formigueiro-da-cordilheira-azul
De cordilleraazulmiervogel werd pas in 2018 beschreven, op basis van vogels van de Cordillera Azul in Noord-Peru. Hij is endemisch voor Peru en leeft op enkele vlakke bergkammen op middelhoogte, waar hij over de bosbodem loopt. De naaste verwant is de roestrugmiervogel van het Guyanaschild; de wetenschappelijke naam eert de bioloog E.O. Wilson.
Geluid
De zang van het mannetje is een korte reeks gefloten tonen die in paren staan. De zang van het vrouwtje is variabeler, met drie tot zes tragere, rauwere tonen. De roep is een sputterende reeks tonen.
Opname: Iván Lau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met lange poten en een kale, blauwgrijze huid rond het oog. Het mannetje heeft een bruine kruin en nek, bruine bovendelen met een kleine witte vlek tussen de schouders en zwarte vleugeldekveren met brede okerkleurige toppen. Gezicht en keel zijn grotendeels zwart, met een lichtgrijze wenkbrauwstreep. Het vrouwtje heeft een witte keel en wangen met zwarte veertoppen, een oranjebruine borst en flanken en een donkergrijs midden van de buik.
Verwarringssoorten
In zijn leefgebied lijkt geen andere soort sterk op hem. De witbrauwmierkruiper Myrmoborus leucophrys heeft geen gestippelde vleugel, zit meer boven de grond en leeft vooral lager. De schubrugmiervogel Willisornis poecilinotus heeft een geschubde rug en leeft in laaglandbos. De roestrugmiervogel Myrmoderus ferrugineus is kastanjebruiner en komt in Peru niet voor.
Leefgebied
Hoog, altijdgroen bergbos met een ongestoorde onderlaag en een dikke laag bladstrooisel, vooral op vlakke bergkammen, tussen ongeveer 1300 en 1700 m. Loopt over de grond en pikt geleedpotigen uit het strooisel, binnen ongeveer een meter boven de bodem. Over de broedbiologie is vrijwel niets bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: ontbreekt. Ecuador: ontbreekt. Peru: alleen bekend uit de Cordillera Azul in San Martín, op enkele bergkammen buiten en mogelijk binnen het nationaal park. Bolivia: ontbreekt. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
De soort is alleen bereikbaar op afgelegen bergkammen in San Martín. Luister in de vroege ochtend naar de gepaarde fluittonen boven bladrijke bosbodem en blijf stil staan; de vogels lopen over de grond.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is klein en het bos op de bergkammen wordt gekapt voor koffieplantages; de stand neemt vermoedelijk af. Of de soort binnen het nationaal park voorkomt, moet nog worden vastgesteld.
Wetenschappelijke naam
Myrmoderus eowilsoni | Moncrieff, Johnson, Lane, Beck, Angulo P & Fagan, 2017
Moncrieff, Johnson, Lane, Beck, Angulo P & Fagan beschreef de soort in 2017 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmoderus werd in 1909 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert Grieks murmos, 'mier', met derō, 'villen, afranselen'. De soortnaam eert Edward Osborne Wilson (1929–2021), Amerikaanse bioloog en mierenkenner, om zijn inzet voor natuurbescherming en zijn steun aan Rainforest Trust. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bij Flor de Café, Cordillera Azul, San Martín, Peru.