Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Grote mierklauwier
Grote mierklauwier | Taraba major
Great Antshrike | Batará mayor | Choró-boi
De grote mierklauwier is in het grootste deel van zijn verspreidingsgebied de grootste mierklauwier: zwart en wit (mannetje) of roodbruin en wit (vrouwtje), met een kuif, een zware, gehaakte snavel en een rood oog. Hij leeft in dicht struikgewas en bosranden van het laagland tot in de voetheuvels. In het gidsgebied komt hij in alle vier de landen voor, ten westen en ten oosten van de Andes.
Geluid
De zang is een versnellende reeks holle, ronde tonen die eindigt in een korte, grommende toon: hoo-hoo-hoo-hoohoohoo-grrr. Daarnaast een raspend, grommend roepje.
Opname: Daan van der Hoeven — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19–20 cm, met een kuif, een zware, aan de punt gehaakte snavel en een rood oog. Het mannetje is zwart van boven, met een verborgen witte rugvlek en smalle witte vleugelstrepen, en wit van onderen. Het vrouwtje is roodbruin van boven en wit van onderen.
Verwarringssoorten
De zwartkuifmierklauwier Sakesphorus canadensis is kleiner; het mannetje heeft een zwarte kop en keel en het vrouwtje een roodbruine kuif en een zwart-wit gestreepte kop. De withalsmierklauwier Thamnophilus bernardi in het westen van Ecuador en Peru is kleiner, met een witte halsband. De reuzenmierklauwier Batara cinerea in Bolivia is veel groter, met een lange staart en fijne bandering. De witschoudermierklauwier Thamnophilus aethiops is egaal zwartachtig (mannetje) of roodbruin (vrouwtje), zonder witte onderzijde.
Leefgebied
Dicht struikgewas, bosranden, verwilderde open plekken, secundair bos, riviereilanden en struweel langs rivieren en lagunes, ook in drogere bossen; van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Zoekt laag in de vegetatie naar grote insecten, maar eet ook kleine hagedissen en kikkers. Het nest is een diepe kom, laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: wijdverspreid in het laagland aan beide zijden van de Andes en in de dalen tussen de cordilleras. Ecuador: in het westen, van Esmeraldas tot El Oro en Loja, en in het oostelijk laagland. Peru: in het uiterste noordwesten (Tumbes), in het Marañóndal en in het hele Amazonelaagland en de voetheuvels van de oostflank. Bolivia: wijdverspreid in het laagland, van Pando en Beni tot Santa Cruz en de Chaco van Tarija. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico door Midden-Amerika tot in Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister langs bosranden, riviereilanden en struweel naar de versnellende reeks holle tonen met grommend slot. De vogels zitten meestal diep in de dekking.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen en profiteert van bosranden en secundaire begroeiing.
Wetenschappelijke naam
Taraba major | (Vieillot, 1816)
Vieillot beschreef de soort in 1816 als Thamnophilus major; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Taraba werd in 1831 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam Taraba is een anagram van Batara, een geslachtsnaam die Lesson in 1830 voor mierklauwieren gebruikte. De soortnaam komt van Latijn maior, 'groter'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.