Alle soorten › Steltloperachtigen › Plevieren › Diadeemplevier
Diadeemplevier | Phegornis mitchellii
Diademed Sandpiper-Plover | Chorlito cordillerano | Batuíra-de-diadema
De diadeemplevier is een kleine plevier van de hoogste veengebieden van de Andes, die met zijn lange, dunne snavel op een strandloper lijkt. Hij is de enige soort van het geslacht Phegornis. Hij leeft in lage dichtheden langs bergbeekjes en in bofedales, vaak dicht bij de sneeuwgrens.
Geluid
Een zacht, hoog, klagend fluitje, soms herhaald; vaak alleen van dichtbij te horen.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
16–19 cm, met een vrij lange, dunne, licht gebogen zwarte snavel en korte, oranjegele poten. De kop is zwartachtig, met een witte band die als een diadeem van boven het oog rond de achterkant van de kruin loopt. Nek en achterhals zijn kastanjebruin. De keel is wit, borst en buik zijn wit met fijne donkere dwarsstrepen. De bovendelen zijn grijsbruin. De seksen zijn vrijwel gelijk; jonge vogels zijn valer, met een minder duidelijke diadeem en zonder roodbruine nek.
Verwarringssoorten
De punaplevier Anarhynchus alticola heeft een korte snavel, een witte voorkant en een ongestreepte borst en mist de witte diadeem en de roodbruine nek. Bairds strandloper Calidris bairdii, op doortrek in dezelfde veengebieden, is bruin geschubd zonder zwarte kop en heeft zwarte poten. De punasnip Gallinago andina heeft een veel langere snavel en een gestreepte kop.
Leefgebied
Bofedales, hoogveen met kussenplanten, natte graslanden en de grindoevers van bergbeekjes, meestal tussen 3800 en 5000 m. Loopt rustig langs de waterkant en tussen de kussenplanten en pikt insecten en larven van de bodem en uit ondiep water. Het nest is een kuiltje tussen stenen of kussenplanten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de hoge Andes van het midden en het zuiden. In Bolivia in de hoge Andes van het westen. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van Chili en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs beekjes en in bofedales boven 4000 m, bijvoorbeeld in de Cordillera Blanca, rond Marcapomacocha of in de Cordillera Real van Bolivia; loop langzaam langs de waterkant, de vogels zitten vaak stil tussen de kussenplanten.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De stand is klein en verspreid over een smal hoogtebereik; de veengebieden worden bedreigd door overbegrazing, mijnbouw, wateronttrekking en het smelten van gletsjers.
Wetenschappelijke naam
Phegornis mitchellii | (Fraser, 1845)
Fraser beschreef de soort in 1845 als Leptopus (Leptodactylus) Mitchellii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Phegornis werd in 1846 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt van Grieks phengos, 'licht, glans' (van phainō, 'schijnen'), en ornis, 'vogel'. De soortnaam eert David William Mitchell (1813–1859), Engels zoöloog en kunstenaar, van 1847 tot 1859 secretaris van de Zoological Society of London. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chili (waarschijnlijk Colchagua).