Alle soorten › Steltloperachtigen › Plevieren › Patagonische plevier
Patagonische plevier | Zonibyx modestus
Rufous-chested Dotterel | Chorlo chileno | Batuíra-de-peito-avermelhado
De Patagonische plevier is een middelgrote plevier van het zuiden van Zuid-Amerika, die broedt op de steppen van Patagonië, Vuurland en de Falklandeilanden. In de zuidelijke winter trekt een deel van de vogels naar het noorden, langs de kusten van Chili, Argentinië, Uruguay en het zuiden van Brazilië. Het gidsgebied ligt aan de uiterste noordrand van dat bereik; de soort is er hooguit een zeer zeldzame gast.
Geluid
Een zacht, dalend fluitje en een korte, tikkende roep, vooral in de vlucht.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
19–22 cm, een slanke plevier met een kleine kop, een dunne, zwarte snavel en vrij lange, grijsgroene poten. In broedkleed zijn gezicht, keel en voorhals grijs, met een witte wenkbrauwstreep, en is de borst warm roodbruin, aan de onderzijde begrensd door een zwarte band; de buik is wit, de bovendelen zijn effen grijsbruin. In winterkleed, het kleed waarin hij in het noorden verschijnt, is de borst grijsbruin zonder rood en zwart, en valt vooral de lichte, roomkleurige wenkbrauwstreep op. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De Amerikaanse goudplevier Pluvialis dominica is groter, met gestippelde bovendelen. De falklandplevier Anarhynchus falklandicus is kleiner en compacter, met een witte voorkant en een of twee donkere borstbanden. De andesplevier Oreopholus ruficollis is groter, met gestreepte bovendelen, een oranjebruine keel en een zwarte buikvlek.
Leefgebied
In het broedgebied droge steppen, kort grasland en kale heuvels, deels hoog in de Andes. In de winter vooral zandstranden, kwelders en kale kustvlakten, plaatselijk ook kort grasland in het binnenland. Zoekt lopend insecten, kleine kreeftjes en andere ongewervelden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame gast, bijvoorbeeld aan de kust of op het altiplano in het uiterste zuiden van Peru en het westen van Bolivia; er zijn weinig of geen goed gedocumenteerde waarnemingen. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Broedt in het zuiden van Chili en Argentinië en op de Falklandeilanden en overwintert noordelijk tot in het midden van Chili, Uruguay en het zuiden van Brazilië.
- Zomergast (ca. apr–sep)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het gidsgebied niet gericht te zoeken; let in de zuidelijke winter bij steltlopers aan de kust van het zuiden van Peru op een slanke plevier met een opvallende lichte wenkbrauwstreep en effen bovendelen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand lijkt stabiel; in het broedgebied kunnen overbegrazing en ingevoerde roofdieren plaatselijk een rol spelen.
Wetenschappelijke naam
Zonibyx modestus | (Lichtenstein, 1823) (GBIF: Charadrius modestus)
Lichtenstein beschreef de soort in 1823 als Charadrius modestus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Zonibyx werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt waarschijnlijk van Grieks zōnē, 'gordel, band', naar de borstband; de betekenis van het tweede deel is onduidelijk. De soortnaam is Latijn modestus, 'bescheiden, ingetogen', naar het sobere verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Montevideo, Uruguay.