Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Dikbekgors
Dikbekgors | Piezorina cinerea
Cinereous Finch | Yal cinéreo | Tico-tico-cinéreo
De dikbekgors is een grote, lichtgrijze gors van de kustwoestijn in het noordwesten van Peru en de enige soort in zijn geslacht. De zware, oranjegele snavel en de zwarte teugel steken af tegen het bleke kleed. De soort komt buiten het gidsgebied niet voor.
Geluid
De zang is een korte, herhaalde reeks heldere, wat schelle fluittonen en tjilpjes, vaak vanaf een struik of paal. De roep is een metalig tsjip.
Opname: Bob Planqué — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, stevig gebouwd, met een zware, kegelvormige, oranjegele snavel en geelachtige poten. Bovendelen egaal lichtgrijs, onderdelen vuilwit, op borst en flanken grijzer. Een kleine zwarte teugel en een smalle zwarte rand rond de snavelbasis. Vleugels en staart iets donkerder grijs. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn bruinachtiger grijs, met een doffere snavel.
Verwarringssoorten
De zwartteugelgors Xenospingus concolor is donkerder blauwgrijs, met een dunne, spitse gele snavel en een langere staart, en leeft zuidelijker, in begroeide rivierdalen. De grijsvleugelincagors Incaspiza ortizi en de kleine incagors Incaspiza watkinsi hebben ook een gele snavel, maar een zwart gezicht en een zwarte keel en roodbruin op rug of vleugels; zij leven in droge dalen in het binnenland. De gekraagde boomgors Poospiza hispaniolensis is kleiner, met een spitse snavel, een witte wenkbrauwstreep en bij het mannetje een zwarte borstband.
Leefgebied
Kustwoestijn met verspreide struiken, droog struweel en open Prosopis-bos, ook langs akkerranden en bij boerderijen in het kustlaagland, van zeeniveau tot ruwweg 300 m, plaatselijk hoger. Foerageert vooral op de grond, op zaden, insecten en kleine vruchten. Het nest is een kom in een struik of lage boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru: in de kustwoestijn van het noordwesten, van Tumbes en Piura via Lambayeque tot La Libertad, met losse meldingen in het westen van Cajamarca en zuidelijk tot in Ancash. Uit Ecuador is één waarneming bekend, vermoedelijk van een zwervende vogel. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in droog Prosopis-struweel en aan woestijnranden in Lambayeque en Piura. De vogels foerageren op de grond tussen de struiken en vliegen bij verstoring een boom of struik in.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is beperkt, maar de soort is plaatselijk vrij algemeen. Het kappen van Prosopis-bos voor houtskool en landbouw verkleint het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Piezorina cinerea | (de Lafresnaye, 1843)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 als Guiraca cinerea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Piezorina werd in 1843 ingevoerd door De Lafresnaye. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks piezō, 'samendrukken, verpletteren', en rhis (rhinos), 'neus'. De soortnaam is Latijn cinereus, 'asgrauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Noordwest-Peru.