Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Draadvleugelkolibrie
Draadvleugelkolibrie | Lafresnaya lafresnayi
Mountain Velvetbreast | Colibrí terciopelo | Beija-flor-de-peito-veludo
De draadvleugelkolibrie is een middelgrote kolibrie van het hoge nevelwoud en de struwelen aan de bosgrens in de noordelijke en centrale Andes. Met zijn licht gebogen snavel bezoekt hij vooral buisvormige bloemen van heideachtigen en andere struiken. Het mannetje valt op door de zwartachtige, fluweelachtige buik, die de Engelse en Spaanse naam verklaart.
Geluid
De roep is een droog, herhaald tsit of tsik. Bij achtervolgingen een snel, kwetterend getjirp.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een licht gebogen, zwarte snavel van ongeveer 2,5–3 cm. Het mannetje is groen van boven, met een glanzend groene keel en borst en een zwartachtige, fluweelachtige buik. De staart is wit of bleek geelbruin, met donkere middelste pennen en donkere punten aan de buitenste pennen. Het vrouwtje is groen van boven en witachtig tot bleek geelbruin van onder, dicht bezet met groene vlekken, en heeft dezelfde staarttekening. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De gekraagde incakolibrie Coeligena torquata is groter, met een rechte snavel en een witte borstband. De bruinstaarthoornkolibrie Boissonneaua flavescens heeft een korte, rechte snavel, een geelbruine staart en geelbruine ondervleugels. Pluimbroekjes zoals het glanspluimbroekje Eriocnemis vestita hebben een kortere, rechte snavel, witte of gekleurde donspluimen aan de poten en een donkere staart zonder wit.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud, elfenwoud, bosranden en struikgewas aan de bosgrens en in de overgang naar páramo, meestal tussen ongeveer 2300 en 3700 m. Foerageert vaak laag tot halfhoog en bezoekt een vaste route van bloemen, vooral van heideachtigen (Ericaceae) en andere struiken met buisvormige kronen; vangt ook kleine insecten. Het nest is een kommetje van mos en plantenvezels, meestal aan een tak of tegen een talud.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras en in de Sierra Nevada de Santa Marta en de Serranía de Perijá. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru langs de oostflank zuidwaarts tot ongeveer het centrum van het land. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken aan de rand van hoog nevelwoud, bijvoorbeeld langs paden in het reservaat Yanacocha boven Quito in Ecuador. Hij komt minder vaak naar voederflessen dan veel andere kolibries en is vaker te zien bij natuurlijke bloemen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en gebruikt ook bosranden en struweel, maar het verlies van hoog bergbos tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Lafresnaya lafresnayi | (Boissonneau, 1840)
Boissonneau beschreef de soort in 1840 als Trochilus La Fresnayi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lafresnaya werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam eert Frédéric de Lafresnaye (1783–1861), Frans ornitholoog en verzamelaar. De soortnaam eert Frédéric de Lafresnaye (1783–1861), Frans ornitholoog en verzamelaar, naar wie ook het geslacht is genoemd. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.