Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Smaragdbuikpluimbroekje
Smaragdbuikpluimbroekje | Eriocnemis aline
Emerald-bellied Puffleg | Calzadito pechiblanco | Calçudo-de-ventre-esmeralda
Het smaragdbuikpluimbroekje is een klein pluimbroekje van het binnenste van het nevelwoud, met opvallend grote witte beenpluimen. Anders dan de meeste verwanten foerageert het vooral in het bos zelf, laag tot halfhoog. Een witte vlek op de borst onderscheidt het van andere pluimbroekjes.
Geluid
Een hoog, dun tsit en een zacht gekwetter.
Opname: Nick Athanas — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, met een korte, rechte zwarte snavel en een korte, licht gevorkte, bronsgroene staart. Het mannetje is glinsterend groen, met een witte vlek op de bovenborst, een glinsterend smaragdgroene buik en groene onderstaartdekveren. De beenpluimen zijn groot en zuiver wit. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar is doffer, met meer wit en groene vlekken op de onderkant.
Verwarringssoorten
Het glanspluimbroekje Eriocnemis vestita is groter, met een blauwzwarte staart, violetblauwe onderstaartdekveren en zonder witte borstvlek, en leeft hoger aan de bosrand. Het aureliapluimbroekje Haplophaedia aureliae is doffer groen, zonder glinstering en zonder witte borstvlek. Het vlagstaartwitpluimbroekje Ocreatus underwoodii heeft ook grote witte beenpluimen, maar het mannetje heeft lange staartveren met vlagjes en het vrouwtje een witte wangstreep.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig nevelwoud met veel mos en epifyten, ruwweg tussen 2300 en 3300 m. Foerageert laag tot halfhoog in het bos, aan bloemen van epifyten en struiken, en volgt vaak een vaste route langs verspreide bloemen. Het nest is een napje van mos in een struik of aan een varen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de drie Andesketens. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru langs de oostelijke Andes van het noorden zuidelijk tot in het midden van het land. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs paden door vochtig nevelwoud, waar de vogel laag bij bloeiende struiken en epifyten foerageert. Bij voederplaatsen in nevelwoud komt hij soms naar de bloemen rondom.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is afhankelijk van gesloten nevelwoud en verdwijnt waar dat bos wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Eriocnemis aline | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Ornismya Alinae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eriocnemis werd in 1849 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks erion, 'wol', met knēmis, 'beenkap', naar de donzige veerpluimen aan de poten. De soortnaam eert Benoîte-Aline Bourcier, geboren Jusserand (1802–1889), de vrouw van de beschrijver Jules Bourcier. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tunja, Boyacá, Colombia.