Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Druppelkolibrie
Druppelkolibrie | Taphrospilus hypostictus
Many-spotted Hummingbird | Colibrí moteado | Beija-flor-de-muitas-pintas
De druppelkolibrie is een middelgrote kolibrie van de voetheuvels op de oostflank van de Andes. Zijn witte onderkant is dicht bezet met ronde, groene vlekken, waaraan hij zijn naam dankt. Hij is meestal solitair en foerageert in het binnenste en aan de randen van vochtig bos, vaak in kleine ravijnen.
Geluid
Een dunne, scherpe tsjit en een piepend, herhaald djuu-djuu-djuu. De zang is een zachte reeks piepende, zoemende klanken met krassende kwetters ertussen.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een vrij lange (ruim 2 cm), licht gebogen, zwarte snavel. De bovendelen zijn grasgroen tot koperig bronsgroen. Achter het oog zit een klein wit vlekje. De onderkant is wit, op keel, borst en flanken dicht bezet met ronde groene vlekken; alleen het midden van de buik is ongevlekt. De staart is blauwgroen met grijze toppen. De seksen zijn vrijwel gelijk; het vrouwtje is iets minder dicht gevlekt. Jonge vogels hebben lichtbruine veerranden op de kop.
Verwarringssoorten
De vlekkeelkolibrie Thaumasius taczanowskii heeft alleen kleine vlekjes op de keel, een grijze onderkant en leeft op de westflank en in de Marañónvallei. De olijfvlekkolibrie Talaphorus chlorocercus is kleiner en bleker, met een olijfkleurige, zwak gevlekte keel, en leeft op rivier-eilanden in het Amazonelaagland. De saffieramazilia Chionomesa lactea heeft een blauwe keel en borst. De franjeamazilia Chionomesa fimbriata heeft een glinsterend groene keel en borst zonder losse vlekken en een witte middenstreep op de buik. Vrouwtjes van de witnekkolibrie Florisuga mellivora zijn geschubd, niet gevlekt, en missen het witte vlekje achter het oog.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig voetheuvelbos en lager bergbos, vooral in kleine ravijnen en langs beken, ook in oeverbos en halfopen terrein met bloeiende bomen. Meestal tussen 400 en 1500 m, in Peru plaatselijk tot ongeveer 2800 m. Foerageert aan bloemen in alle lagen van het bos, ook aan bloeiende bomen zoals Inga, en vangt kleine insecten. Het nest is een napje van plantenpluis op een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in het uiterste zuiden. In Ecuador op de oostflank van de Andes, vooral in de voetheuvels. In Peru langs de hele oostflank. In Bolivia op de oostflank en in de Yungas van het midden van het land. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied zijn er onbevestigde meldingen uit het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bosranden en ravijnen in de voetheuvels van de oostflank, bijvoorbeeld rond lodges met bloeiende bomen of kolibrievoederaars. De vogel foerageert vaak alleen en kan lang stilzitten op een tak in de schaduw.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied, maar is plaatselijk schaars en kan te lijden hebben van ontbossing in de voetheuvels.
Wetenschappelijke naam
Taphrospilus hypostictus | (Gould, 1862)
Gould beschreef de soort in 1862 als Aphantochroa hyposticta; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Taphrospilus werd in 1910 ingevoerd door Simon. De geslachtsnaam komt van Grieks tarphus, 'dicht opeen', en spilos, 'vlek'. De spelling is vrijwel zeker een vergissing, voor Tarphospilus of Tephrospilus; de auteur gaf geen verklaring. De soortnaam komt van Grieks hupo, 'onder', en stiktos, 'gevlekt': van onderen gevlekt. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ecuador.