Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Dubbelbandzanger
Dubbelbandzanger | Myiothlypis bivittata
Two-banded Warbler | Reinita bandeada | Pula-pula-de-duas-fitas
De dubbelbandzanger is een olijfgroene en gele zanger van de ondergroei van vochtig bergbos aan de oostflank van de Andes in het zuiden van Peru en in Bolivia. De naam verwijst naar de twee zwarte banden aan weerszijden van de kruin. De vogels van de tepuis in het zuiden van Venezuela en het noorden van Brazilië worden vaak als aparte soort behandeld.
Geluid
De zang is een lange, snelle reeks heldere, tjilpende tonen die versnelt en in sterkte toeneemt; paren zingen soms in duet. De roep is een droog tsjek.
Opname: Richard E. Webster — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13,5–14 cm, met een vrij lange staart. De bovendelen zijn olijfgroen. De kruin heeft een okergele tot oranjegele middenstreep, aan weerszijden begrensd door een brede zwarte band. Daaronder lopen een olijfgele wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep; de wangen zijn olijfkleurig. De onderdelen zijn helder geel, met olijfkleurige flanken. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer en bruiniger olijf, met vagere kopstrepen.
Verwarringssoorten
De cuzcozanger Myiothlypis chrysogaster is kleiner, met smallere en minder contrastrijke donkere kruinbanden, en leeft in het zuidoosten van Peru meestal lager op de helling. De bleekpootzanger Myiothlypis signata mist de zwarte kruinbanden en heeft een gele teugelstreep en lichte poten. De yungaszanger Basileuterus punctipectus heeft bleke en zwarte kopstrepen, een donkere oorvlek en doffer gele onderdelen. De goudkruinzanger Myiothlypis coronata heeft een grijze kop met een roodbruine kruinstreep en leeft hoger.
Leefgebied
Ondergroei en lagere etage van vochtig voetheuvel- en bergbos, vaak in dicht struikgewas en bamboe langs bosranden, beekdalen en ravijnen, ongeveer tussen 800 en 2200 m. Zoekt in paren of familiegroepjes, vaak met gemengde groepen, insecten op en vlak boven de grond. Het nest is, zoals bij verwante soorten, een overkoepeld nest op de grond of in een talud.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: oostflank van de Andes in het zuidoosten, vooral in Puno en mogelijk in het aangrenzende Cuzco. Bolivia: langs de oostflank van de Andes, in de Yungas van La Paz en Cochabamba en zuidwaarts in de bergbossen van Santa Cruz, Chuquisaca en Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Argentinië; de verwante tepuivogels in het zuiden van Venezuela en aangrenzend Brazilië en Guyana.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let langs wegen en paden door de Yungas op paren die laag in het struikgewas van de bosrand foerageren. Ze verraden zich met de snelle, aanzwellende zang en komen dan vaak kort naar de rand van de begroeiing.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in deze afbakening. In het gidsgebied is de soort in geschikt bos plaatselijk vrij algemeen; ze verdraagt bosranden en secundaire begroeiing, maar verdwijnt waar het bos geheel wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Myiothlypis bivittata | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als Muscicapa bivittata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myiothlypis werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks muia, 'vlieg', met thlupis, een niet geïdentificeerd klein vogeltje. De soortnaam combineert Latijn bi-, 'twee-', en vittatus, 'gestreept, met banden', naar de twee zwarte kopstrepen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yungas, Bolivia.