Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Dwergdikbekje
Dwergdikbekje | Sporophila minuta
Ruddy-breasted Seedeater | Semillero pechirrufo | Caboclinho-lindo
Het dwergdikbekje is een klein dikbekje van graslanden en ruigte, van Mexico tot het noorden van Zuid-Amerika. Het mannetje is van boven grijs, met een roodbruine stuit en roodbruine onderdelen van keel tot onderstaart. In het gidsgebied leeft het vooral in Colombia en plaatselijk in het noordwesten van Ecuador.
Geluid
De zang is een eenvoudige, heldere reeks fluittonen, vaak stijgend en met een klagende klank. De roep is een scherp tsjip of tsjink.
Opname: Olivier SWIFT — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een korte, dikke, zwartachtige snavel. Het mannetje heeft een grijze tot grijsbruine kop en rug, een roodbruine stuit, donkere vleugels met een witte vleugelspiegel en geheel roodbruine onderdelen. Het vrouwtje is van boven geelbruin en van onderen lichter okerkleurig, zonder strepen, met een hoornkleurige snavel. Jonge mannetjes lijken op het vrouwtje en krijgen geleidelijk grijze en roodbruine veren.
Verwarringssoorten
Het roodbuikdikbekje Sporophila castaneiventris is blauwgrijzer, met grijze flanken naast de kastanjebruine middenstreep en een grijze stuit, en leeft in het Amazonelaagland. Het okerbuikdikbekje Sporophila hypoxantha heeft lichtere, okerkleurige onderdelen en komt in het gidsgebied alleen in Bolivia voor. Vrouwtjes lijken sterk op die van andere kleine dikbekjes, zoals het geelbuikdikbekje Sporophila nigricollis, maar zijn van onderen warmer geelbruin.
Leefgebied
Graslanden, savannes, weilanden, akkerranden, wegbermen en open plekken met struikgewas, vaak in vochtig terrein; van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, in Colombia plaatselijk hoger. Eet vooral graszaden en vormt buiten de broedtijd groepen, soms met andere zaadeters. Het nest is een kleine kom in een struik of in hoog gras.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het Caribisch laagland, de dalen van de Magdalena en de Cauca en de Llanos, plaatselijk ook aan de Pacifische kant. In Ecuador alleen plaatselijk in het noordwesten (Esmeraldas en het westen van Imbabura). Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico via Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's, Trinidad en het noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Colombia in grazige weilanden en savannes in de Llanos en het Caribisch laagland, vooral in de regentijd, als mannetjes zingen vanaf een struik of een hoge grashalm.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid en profiteert van ontbossing; plaatselijk wordt ze gevangen als kooivogel.
Wetenschappelijke naam
Sporophila minuta | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Loxia minuta; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sporophila werd in 1844 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks sporos, 'zaad', en philos, 'houdend van'. De soortnaam komt van Latijn minutus, 'klein'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.