Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Gierzwaluwen › Dwerggierzwaluw
Dwerggierzwaluw | Tachornis furcata
Pygmy Palm Swift | Vencejillo venezolano | Andorinhão-pigmeu
De dwerggierzwaluw is een zeer kleine, slanke palmgierzwaluw van het Maracaibobekken in het noordwesten van Venezuela, die in het gidsgebied alleen als zeldzame vogel in het noordoosten van Colombia bekend is. Met een lengte van ongeveer 10 cm en een gewicht van 6 tot 7 g hoort hij bij de kleinste gierzwaluwen. Hij lijkt op de Braziliaanse palmgierzwaluw, maar is kleiner en heeft een kortere staart.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
Hoge, dunne, zoemende tjirpjes en korte trillers in de vlucht.
Opname: Iván Lau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met smalle vleugels en een diep gevorkte staart die meestal gesloten als een punt wordt gehouden. De bovendelen zijn zwartbruin. Keel en midden van de buik zijn grijswit, de flanken en onderstaartdekveren donker. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De Braziliaanse palmgierzwaluw Tachornis squamata is groter en slanker, met een veel langere staart en een fijn geschubde bovenkant; hij leeft ten oosten van de Andes. De kortstaartgierzwaluw Chaetura brachyura en andere gierzwaluwen van het geslacht Chaetura zijn gedrongener, met een korte, rechte staart.
Leefgebied
Open, warm laagland met palmen, bosranden, weiden en dorpen, onder ongeveer 500 m. Jaagt laag in de lucht op kleine insecten, vaak in groepjes. Nestelt voor zover bekend vooral in palmen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia zeldzaam in het laagland van het Catatumbo-gebied in het noordoosten, aan de rand van het hoofdgebied in Venezuela. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in het Maracaibobekken in het noordwesten van Venezuela.
Hoe en wanneer kijken
Er is alleen een kans in het warme laagland van Norte de Santander, bij de grens met Venezuela; let daar op zeer kleine gierzwaluwen met een puntige staart boven palmen en weiden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein, maar de soort verdraagt open, door mensen gevormd landschap.
Wetenschappelijke naam
Tachornis furcata | (Sutton, 1928)
Sutton beschreef de soort in 1928 als Micropanyptila furcata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Tachornis werd in 1847 ingevoerd door Gosse. De geslachtsnaam komt van Grieks takhus, 'snel', en ornis, 'vogel'. De soortnaam komt van Latijn furcatus, 'gevorkt', naar de gevorkte staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guachi, Zulia, Venezuela.