Alle soorten › Steltloperachtigen › Plevieren › Dwergplevier
Dwergplevier | Charadrius melodus
Piping Plover | Chorlito melódico | Batuíra-melodiosa
De dwergplevier is een kleine, zeer bleke plevier van de zandstranden van Noord-Amerika, die in het gidsgebied alleen als zeldzame dwaalgast voorkomt. Hij overwintert normaal langs de kusten van het zuidoosten van de Verenigde Staten en in het Caribisch gebied. De wereldstand is klein en wordt intensief beschermd.
Geluid
Een zacht, gefloten pie-lo of piep, met een heldere, fluitachtige klank.
Opname: Will Sweet — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, gedrongen, met een korte snavel en een ronde kop. De bovendelen zijn licht zandgrijs, de kleur van droog zand, de onderdelen wit. In het broedkleed een smalle zwarte borstband, vaak onderbroken, en een zwarte band over het voorhoofd; de snavel is dan oranje met een zwarte punt. In het winterkleed zijn de banden vaag grijsbruin en is de snavel donker. De poten zijn oranje. In vlucht een witte stuit en een witte vleugelstreep. De seksen verschillen weinig.
Verwarringssoorten
De amerikaanse bontbekplevier Charadrius semipalmatus is veel donkerder bruin van boven, met een donkere wangvlek en een bruine stuit. De sneeuwplevier Anarhynchus nivosus is even bleek, maar slanker, met een dunne zwarte snavel, donkere poten en alleen donkere vlekken aan de borstzijden. De halsbandplevier Anarhynchus collaris is donkerder, met vleeskleurige poten en een dunne zwarte snavel.
Leefgebied
Open zandstranden, zandplaten en de randen van lagunes en slikken aan de kust. Zoekt kleine ongewervelden op het zand en in de vloedlijn, met korte sprintjes en stops. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied slechts uitzonderlijk vastgesteld, aan de kust in het noorden. Buiten het gidsgebied broedend aan de Atlantische kust van Noord-Amerika, bij de Grote Meren en op de Great Plains; overwintert langs de kusten van het zuidoosten van de Verenigde Staten, Mexico, de Bahama's en elders in het Caribisch gebied.
Hoe en wanneer kijken
Een mogelijke dwaalgast verdient zorgvuldige documentatie met foto's; let op de bleke bovendelen, de oranje poten en de witte stuit in vlucht. Kansen zijn er vooral op zandstranden aan de Caribische kust in de noordelijke winter.
Staat van instandhouding
Gevoelig (NT). De soort lijdt onder verstoring en bebouwing van stranden; dankzij intensieve bescherming van broedplaatsen is de stand in delen van het broedgebied toegenomen.
Wetenschappelijke naam
Charadrius melodus | Ord, 1824
Ord beschreef de soort in 1824 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Charadrius werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks kharadrios, een niet geïdentificeerde, onopvallend gekleurde nachtvogel van ravijnen en rivierdalen (van kharadra, 'ravijn'). De soortnaam komt van Grieks melōdos, 'zangerig', naar de fluitende roep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Great Egg Harbor, New Jersey, VS.