Alle soorten › Steltloperachtigen › Plevieren › Sneeuwplevier
Sneeuwplevier | Anarhynchus nivosus
Snowy Plover | Chorlo nevado | Batuíra-nívea
De sneeuwplevier is een kleine, bleke plevier van zandstranden en zoutpannen aan de kust. Met zijn zandkleurige bovendelen en witte onderdelen gaat hij op in het droge zand. In het gidsgebied leeft een eigen stand langs de woestijnkust van Peru en Ecuador; een kleine stand broedt aan de Caribische kust van Colombia.
Geluid
Een zacht, oplopend tu-wiet of tuu-wie, en een laag, kort krut of prrt, vooral in de vlucht.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
15–17 cm, met een dunne zwarte snavel en donkergrijze tot zwartachtige poten. De bovendelen zijn licht zandkleurig grijsbruin, de onderdelen wit, met een witte nekband. Het mannetje heeft in het broedkleed een zwarte band op de voorkruin, een zwarte oorvlek en donkere vlekken aan de borstzijden, die geen volledige borstband vormen. Bij het vrouwtje zijn deze tekeningen bruin. Jonge vogels zijn nog bleker, met lichte veerranden en vage, grijsbruine borstvlekken.
Verwarringssoorten
De halsbandplevier Anarhynchus collaris heeft een volledige zwarte borstband, roze poten en geen witte nekband. De Amerikaanse bontbekplevier Charadrius semipalmatus is donkerder bruin, met een volledige borstband, een snavel met oranje basis en oranje poten. De dikbekplevier Anarhynchus wilsonia is groter, met een veel dikkere snavel en een volledige borstband. De drieteenstrandloper Calidris alba is in het winterkleed even bleek, maar heeft een rechte, langere snavel en rent in groepen langs de branding.
Leefgebied
Brede zandstranden, kale zandvlakten achter het strand, zoutpannen, zoutmoerassen en de oevers van lagunes en riviermondingen. Loopt in korte sprintjes en pikt kleine kreeftachtigen, insecten en wormen van het zand, vaak bij de vloedlijn en tussen aangespoeld wier. Het nest is een ondiep kuiltje in het kale zand of op een zoutvlakte, soms bekleed met schelpen of kiezels.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen aan de Caribische kust, vooral in La Guajira. In Ecuador langs de kust van Santa Elena en Guayas, vooral bij zoutpannen. In Peru langs vrijwel de hele kust, van Tumbes tot Tacna. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Noord-Amerika, Mexico en het Caribisch gebied, en langs de Pacifische kust zuidelijk tot in Chili.
Hoe en wanneer kijken
Loop langzaam over brede, rustige stranden en langs zoutpannen en kijk naar bewegende stipjes op het zand; de vogels zitten vaak in een kuiltje in het zand en rennen pas weg als je dichterbij komt.
Staat van instandhouding
Gevoelig (NT). De stand neemt af door verstoring van broedstranden door mensen, honden en voertuigen, door kustbebouwing en door de omzetting van zoutpannen en getijdenvlakten. Nesten op het open strand zijn kwetsbaar voor vertrapping en predatie.
Wetenschappelijke naam
Anarhynchus nivosus | (Cassin, 1858)
Cassin beschreef de soort in 1858 als Aegialitis nivosa; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Anarhynchus werd in 1832 ingevoerd door Quoy & Gaimard. De geslachtsnaam komt van Grieks ana-, 'terug, omhoog', en rhunkhos, 'snavel', naar de opzij gebogen snavel van de typesoort, de scheefbekplevier. De soortnaam komt van Latijn nivosus, 'sneeuwachtig', naar het lichte verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Presidio, Californië, VS.