Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Ecuadordwergspecht
Ecuadordwergspecht | Picumnus sclateri
Ecuadorian Piculet | Carpinterito ecuatoriano | Pica-pau-anão-do-equador
De ecuadordwergspecht is de dwergspecht van het Tumbesgebied, het droge westen van Ecuador en het noordwesten van Peru, en komt alleen in het gidsgebied voor. In het droogbos en doornstruweel van die streek is hij de enige dwergspecht. Hij foerageert in dunne takken van struiken en lage bomen.
Geluid
Een hoge, dunne, snelle triller, vaak licht dalend, en korte, scherpe tsit-roepjes. Roffelt zacht en kort op dunne takken; bij het foerageren is vaak een zacht getik te horen.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een korte, spitse snavel. De bovendelen zijn grijsbruin, met fijne lichte vlekjes of bandjes op de mantel. De kruin is zwart; bij het mannetje met rode tot oranjegele stipjes voor op de kruin en witte erachter, bij het vrouwtje alleen met witte stipjes. Keel en borst zijn witachtig met zwarte dwarsbanden, de buik is wit met donkere streepjes. De korte staart is zwart met witte strepen. Jongen zijn doffer getekend.
Verwarringssoorten
De groenrugdwergspecht Picumnus olivaceus leeft in vochtiger bos, vooral ten noorden van het verspreidingsgebied, en heeft een olijfgroene rug en een olijfkleurige, vaag gestreepte borst zonder zwarte dwarsbanden. Andere dwergspechten komen in het droogbos van het Tumbesgebied niet voor.
Leefgebied
Droogbos, doornstruweel, struikrijke hellingen en bosranden met lage bomen, van zeeniveau tot ongeveer 2000 m, het hoogst in het noordwesten van Peru. Zoekt in dunne takken, lianen en dood hout naar mieren, termieten en hun larven en eitjes. Het nest is een zelf uitgehakt holletje in een dunne dode tak of stam.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het droge westen en zuidwesten, van Manabí tot El Oro en Loja. In Peru in het noordwesten, in Tumbes, Piura en Lambayeque en op de aangrenzende westflank van de Andes. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het droogbos van Zuidwest-Ecuador, bijvoorbeeld in het reservaat Jorupe bij Macará, en in het droogbos van Tumbes en Piura. Hij sluit vaak aan bij gemengde groepen kleine vogels in de lagere etages.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het Tumbes-droogbos is sterk versnipperd door houtkap en begrazing, maar de soort verdraagt gedegradeerd bos en struweel.
Wetenschappelijke naam
Picumnus sclateri | Taczanowski, 1877
Taczanowski beschreef de soort in 1877 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Picumnus werd in 1825 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam verwijst naar Picumnus, een Romeinse god van vruchtbaarheid en landbouw, broer van Pilumnus, wiens naam verwant is aan Latijn picus, 'specht'. De soortnaam eert Philip Lutley Sclater (1829–1913), Brits ornitholoog en lange tijd secretaris van de Zoological Society of London. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lechugal, Tumbes, Peru.