Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Fijnstaartboself
Fijnstaartboself | Microstilbon burmeisteri
Slender-tailed Woodstar | Colibrí de Burmeister | Estrelinha-de-cauda-fina
De fijnstaartboself is een zeer kleine kolibrie van de oostflank van de Andes in Bolivia en het noordwesten van Argentinië. Het mannetje heeft een lange, diep gevorkte staart met smalle buitenste veren, waarnaar de naam verwijst. Het is de enige soort van het geslacht Microstilbon, dat verwant is aan de andere boselfen.
Geluid
Meestal stil. Korte, droge tsip-tonen; in de vlucht een zacht, insectachtig zoemen van de vleugels.
Opname: Sjoerd Mayer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm bij het mannetje, met de lange staart; het vrouwtje is ongeveer 7,5 cm. De snavel is kort, recht en zwart. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een glanzend roze-paarse keel en een witte vlek achter het oog. Een witachtige band over de borst scheidt de keel van de groenige flanken en de lichtere buik. De staart is lang en diep gevorkt, met smalle, donkere buitenste veren. Het vrouwtje is groen van boven en warm okerkleurig van onder, met een donkere oorvlek, een lichte streep achter het oog en een kortere, roodbruine staart met een zwarte band. Jonge mannetjes lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De witbuikboself Chaetocercus mulsant heeft een korte staart en bij het mannetje een witte buik; hij leeft vooral in vochtiger bos en hoger. Het mannetje van de amethistboself Calliphlox amethystina heeft een paarse keel en een gevorkte, maar minder lange staart, en leeft in het laagland. De vrouwtjes van beide soorten lijken sterk op het vrouwtje van de fijnstaartboself; let op de streek en de hoogte.
Leefgebied
Randen van droog en halfvochtig bos, struweel, bosjes in droge dalen en tuinen op de oostflank van de Andes, ruwweg tussen 1000 en 3000 m. Zoekt nectar aan kleine bloemen in struiken en bomen, met een langzame, bijenachtige vlucht, en vangt kleine insecten. Het nest is een klein napje van plantenpluis op een dunne tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia op de oostflank van de Andes en in de droge valleien in het midden en zuiden van het land. In Peru slechts enkele meldingen. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende struiken en bomen aan bosranden en in tuinen in de droge valleien van midden- en zuid-Bolivia. Kijk naar zeer kleine kolibries die met langzame vleugelslag als een hommel voor de bloemen hangen; het mannetje toont dan zijn lange staart.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort komt ook voor in door mensen veranderd, half open terrein en in tuinen.
Wetenschappelijke naam
Microstilbon burmeisteri | (Sclater, 1888)
Sclater beschreef de soort in 1888 als Chaetocercus burmeisteri; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Microstilbon werd in 1913 ingevoerd door Todd. De geslachtsnaam combineert Grieks mikros, 'klein', met stilbōn, 'glinsterend'. De soortnaam eert Hermann Burmeister (1807–1892), Duits-Argentijns zoöloog en directeur van het natuurhistorisch museum in Buenos Aires. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Valle de Tafí, Tucumán, Argentina.