Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Geelborstmiersluiper
Geelborstmiersluiper | Herpsilochmus axillaris
Yellow-breasted Antwren | Tiluchí pechiamarillo | Chorozinho-de-peito-amarelo
De geelborstmiersluiper is een miersluiper van de lagere Andesflanken met gele onderdelen en een olijfkleurige rug. Hij leeft hoog in de boomkronen van bergregenwoud en reist mee met gemengde groepen van tangaren. Man en vrouw zijn te onderscheiden aan de kleur van de kruin.
Geluid
De zang is een korte, snelle reeks tonen die versnelt en in toonhoogte daalt tot een droge triller. Roepjes zijn korte, nasale tonen.
Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11,5 cm, met een vrij lange staart. Het mannetje heeft een zwarte kruin met fijne witte stippels en grijs-witte zijkanten van de kop. De rug is olijfgrijs; de vleugels zijn zwart met witte vleugelbanden en randen. De staart is zwart met witte toppen. Keel en onderdelen zijn geel, de flanken olijfkleurig. Het vrouwtje heeft een roodbruine kruin.
Verwarringssoorten
De noordelijke roodvleugelmiersluiper Herpsilochmus frater heeft roodbruine randen aan de vleugelpennen, een witte keel en leeft meestal lager. De roombuikmiersluiper Herpsilochmus motacilloides heeft een grijze rug en wittige onderdelen met een roomgele tint. De grijskeelmiersluiper Herpsilochmus parkeri heeft een grijze keel en wittige onderdelen.
Leefgebied
Kronen van vochtig lager bergregenwoud en voetheuvelbos, ook in hoge bosranden; ongeveer van 900 tot 2000 m. Zoekt in paren insecten in het gebladerte en aan de uiteinden van takken, bijna altijd met gemengde groepen. Het nest is een open kommetje in een horizontale vork van een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de Pacifische helling van de Westelijke Andes, in de Centrale Andes en op de oostflank van de Oostelijke Andes. Ecuador: op de oostflank van de Andes. Peru: op de oostflank van de Andes, van Cajamarca en Amazonas tot Cusco en Puno. Bolivia: slechts enkele onbevestigde meldingen uit La Paz. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in de boomkronen, bijvoorbeeld rond Montezuma (Risaralda), langs de weg van Baeza naar Tena in Ecuador of langs de Manú-weg in Peru, en let op een kleine, geelbuikige miersluiper hoog in de bomen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in passend bos; afhankelijk van bos op de Andesflanken, dat plaatselijk sterk wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Herpsilochmus axillaris | (Tschudi, 1844)
Tschudi beschreef de soort in 1844 als Thamnophilus axillaris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Herpsilochmus werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks herpō, 'rondkruipen', en lokhmē, 'struikgewas, kreupelhout'. De soortnaam komt van Latijn axilla, 'oksel', naar de okselveren onder de vleugel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.