Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Geelbuikdikbekje
Geelbuikdikbekje | Sporophila nigricollis
Yellow-bellied Seedeater | Semillero ventriamarillo | Baiano
Het geelbuikdikbekje is een van de meest verbreide dikbekjes van het noorden van Zuid-Amerika, van Costa Rica tot Argentinië. Het mannetje heeft een zwarte kap tot op de borst, een olijfgroene rug en lichtgele onderdelen. Het leeft in grasland en cultuurland en komt in de Andesdalen tot ruim 2000 m voor.
Geluid
De zang is een korte, heldere reeks kwetterende fluittonen, vaak afgesloten met enkele schorre, zoemende noten. De roep is een kort tsjip.
Opname: Marco Andrés Urvina Alejandro — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een korte, dikke snavel, lichtgrijs tot blauwgrijs bij het mannetje. Het mannetje heeft een zwarte kop, keel en bovenborst, olijfgroene tot olijfbruine bovendelen en lichtgele tot gelig witte onderdelen; een vleugelspiegel ontbreekt meestal of is klein. Het vrouwtje is van boven olijfbruin, van onderen lichter geelbruin, met een donkere snavel. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het zwart-wit dikbekje Sporophila luctuosa heeft zwarte bovendelen, een witte buik en een witte vleugelspiegel. Lessons dikbekje Sporophila bouvronides en het witsterdikbekje Sporophila lineola hebben witte baardstrepen en een zwarte rug. Het roodkindikbekje Sporophila telasco leeft aan de Pacifische kust en heeft als mannetje een grijze rug en een kastanjebruine kin. Vrouwtjes zijn van die van andere dikbekjes in het veld nauwelijks te onderscheiden.
Leefgebied
Graslanden, weilanden, ruigte, bermen, akkers, tuinen en struikgewas langs bosranden, van het laagland tot ongeveer 2300 m. Eet vooral graszaden, die het vaak direct van de aar plukt. Het nest is een kleine, ondiepe kom in een struik of lage boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid, in het Caribische laagland, in de Andesdalen en op de lagere hellingen, en plaatselijk ten oosten van de Andes. In Ecuador vooral in het westen en in de tussen-Andesdalen, plaatselijk ook op de oostflank. In Peru vooral langs de oostflank van de Andes en plaatselijk in het noordwesten. In Bolivia op de oostflank en in het aangrenzende laagland. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Costa Rica en Panama tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in weilanden, bermen en ruigte in de Andesdalen van Colombia en Ecuador, waar groepjes vaak met andere dikbekjes en jacarinagorzen foerageren. Mannetjes zingen vanaf een draad of een struik.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is algemeen en profiteert van ontbossing en grasland; vangst als kooivogel speelt plaatselijk een rol.
Wetenschappelijke naam
Sporophila nigricollis | (Vieillot, 1823)
Vieillot beschreef de soort in 1823 als Pyrrhula nigricollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sporophila werd in 1844 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks sporos, 'zaad', en philos, 'houdend van'. De soortnaam komt van Latijn niger, 'zwart', en collum, 'hals', naar de zwarte keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië.