Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Geelbuiktachuri
Geelbuiktachuri | Mecocerculus minor
Sulphur-bellied Tyrannulet | Tiranillo ventriazufrado | Tiranete-de-barriga-sulfúrea
De geelbuiktachuri is een kleine tiran van het nevelwoud op de oostflank van de noordelijke Andes. Hij lijkt in bouw op de andere tachuri's van het geslacht Mecocerculus, maar is van onderen geel. Hij leeft in het middelste en bovenste deel van het bos en reist vaak mee met gemengde groepen.
Geluid
Een dunne, hoge roep, psiieu, en een korte, snelle reeks hoge tonen.
Opname: Guilherme Melo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een kleine, dunne snavel en een vrij lange staart. De kruin is grijs, met een witte wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. De rug is olijfgroen. De vleugels zijn zwartachtig, met twee brede okergele vleugelstrepen. De keel is lichtgrijs tot witachtig, de borst olijfachtig gewassen en de buik zwavelgeel. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De witbandtachuri Mecocerculus stictopterus is van onderen grijs en wit, met witte vleugelstrepen, en leeft meestal hoger. De witstaarttachuri Mecocerculus poecilocercus heeft witte buitenste staartpennen en is van onderen witter. Looftirannen van het geslacht Phylloscartes en Pogonotriccus hebben een donkere vlek op de oorstreek en vaak een andere houding met opgeheven staart.
Leefgebied
Nevelwoud en hoger bergregenwoud, bosranden en oudere secundaire groei, ruwweg tussen 1700 en 2900 m. Zoekt kleine insecten tussen bladeren en mos in het middelste en bovenste deel van het bos, vaak in gemengde groepen met tangares en andere zangvogels. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de oostflank van de Oostelijke Andes en plaatselijk in de Centrale Andes. In Ecuador op de oostflank van de Andes. In Peru op de oostflank in het noorden, zuidwaarts tot ongeveer Cajamarca en Amazonas. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in het nevelwoud langs wegen op de oostflank in Ecuador, bijvoorbeeld in de vallei van de Papallacta en bij Cosanga, en let op een kleine tiran met gele buik en grijze kop.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is plaatselijk vrij algemeen in nevelwoud; ontbossing op de oostflank verkleint het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Mecocerculus minor | (Taczanowski, 1879)
Taczanowski beschreef de soort in 1879 als Leptopogon minor; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Mecocerculus werd in 1862 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam komt van Grieks mēkos, 'lengte', en kerkos, 'staart', met het Latijnse verkleiningsachtervoegsel -ulus: 'kleine langstaart'. De soortnaam komt van Latijn minor, 'kleiner'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tambillo, Cajamarca, Peru.