Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Geelkeeltangare
Geelkeeltangare | Iridosornis analis
Yellow-throated Tanager | Tangara goliamarilla | Sanhaço-de-garganta-amarela
De geelkeeltangare is een blauwe tangare met een heldergele keel en een okerkleurige buik uit het bergbos van de oostflank van de Andes. Hij leeft laag in de ondergroei en sluit zich aan bij gemengde groepen. Aan de westflank van Colombia en Ecuador wordt hij vervangen door de purpermanteltangare.
Geluid
Weinig vocaal; geeft hoge, dunne, sissende tsiet-roepjes. Een zang is weinig beschreven.
Opname: Iván Lau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, met een korte, stevige, zwarte snavel. Kop, rug, vleugels en staart zijn blauw, op de rug wat grijzer; het voorhoofd en de teugel zijn zwartachtig. De keel is helder geel. Borst en buik zijn warm okerbruin, de onderstaartdekveren roestbruin. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer en grijzer.
Verwarringssoorten
De purpermanteltangare Iridosornis porphyrocephalus is donkerder paarsblauw met een blauwgrijze buik en leeft op de westflank. De goudkraagtangare Iridosornis jelskii heeft een zwarte keel en een goudgele band om de kop en leeft hoger, bij de boomgrens. De goudbandtangare Iridosornis reinhardti heeft een zwarte kop met een gele band over de nek en blauwe onderdelen.
Leefgebied
Ondergroei, bosrand en middenlagen van vochtig bergregenwoud en nevelwoud op de oostflank, ruwweg tussen 1300 en 2500 m. Leeft in paartjes of kleine groepjes, vaak in gemengde groepen, en zoekt insecten en vruchten in dichte begroeiing. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in het zuiden op de oostflank, in Nariño en Putumayo. In Ecuador langs de hele oostflank. In Peru op de oostflank zuidwaarts tot in Puno. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs wegen door bergbos op de oostflank, bijvoorbeeld in de Cordillera de Guacamayos in Ecuador of langs de weg naar Manu in Peru, laag in de bosrand. Let in gemengde groepen op een blauwe vogel met een gele keel in de struiklaag.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied op de oostflank is nog uitgestrekt, maar wordt plaatselijk ontbost.
Wetenschappelijke naam
Iridosornis analis | (Tschudi, 1844)
Tschudi beschreef de soort in 1844 als T[anagra] analis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Iridosornis werd in 1844 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam komt van Grieks iris, 'regenboog', en ornis, 'vogel', dus 'regenboogvogel'. De soortnaam komt van Nieuwlatijn analis, 'van de anus', in de vogelkunde 'van de onderstaartdekveren'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit centraal Peru (voorgesteld: Vitoc-vallei, Junín).