Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Purpermanteltangare
Purpermanteltangare | Iridosornis porphyrocephalus
Purplish-mantled Tanager | Tangara capiazul | Sanhaço-de-manto-púrpura
De purpermanteltangare is een donkerblauwe tangare met een heldergele keel uit het nevelwoud van de westelijke Andes van Colombia en Ecuador. Hij leeft laag in de ondergroei van vochtig, bemost bos. Op de oostflank wordt hij vervangen door de nauw verwante geelkeeltangare.
Geluid
Weinig vocaal; geeft hoge, dunne tsiet-roepjes. Een zang is weinig beschreven.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, met een korte, stevige, zwarte snavel. Het grootste deel van het kleed is diep paarsblauw, op kop en mantel met een purperen glans; het voorhoofd en de teugel zijn zwartachtig. De keel is helder geel en steekt scherp af. De buik is doffer blauwgrijs, de onderstaartdekveren zijn roestbruin. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met een minder heldere keel.
Verwarringssoorten
De geelkeeltangare Iridosornis analis heeft een lichtere, grijsblauwe rug en een okerkleurige buik, en leeft op de oostflank. De goudkruintangare Iridosornis rufivertex heeft een zwarte kop met een goudgele kruin en leeft hoger, bij de boomgrens. Bergtangaren van het geslacht Anisognathus hebben gele of rode onderdelen en zijn groter.
Leefgebied
Ondergroei en middenlagen van vochtig, bemost nevelwoud en bosranden, ruwweg tussen 1500 en 2600 m. Leeft in paartjes of kleine groepjes, vaak in een gemengde groep, en zoekt insecten en vruchten laag in dichte begroeiing. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de westelijke Cordillera en op de westflank van de centrale Cordillera. In Ecuador op de westflank van de Andes in het noorden. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek laag in de bosrand en in dichte ondergroei van nevelwoud in het noordwesten van Ecuador, bijvoorbeeld rond Mindo en de oude weg naar Nono, of in de westelijke Cordillera van Colombia. Let in gemengde groepen op een donkere vogel met een gele keel vlak boven de grond.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het leefgebied aan de westflank van de Andes wordt op veel plaatsen ontbost voor landbouw en veeteelt, wat de stand doet afnemen.
Wetenschappelijke naam
Iridosornis porphyrocephalus | Sclater, 1856
Sclater beschreef de soort in 1856 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Iridosornis werd in 1844 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam komt van Grieks iris, 'regenboog', en ornis, 'vogel', dus 'regenboogvogel'. De soortnaam komt van Grieks porphureos, 'purper', en kephalē, 'kop'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit omgeving van Quito, Ecuador.