Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Geelkeelvliegenpikker
Geelkeelvliegenpikker | Camptostoma obsoletum
Southern Beardless Tyrannulet | Mosquerito silbador | Risadinha
De geelkeelvliegenpikker is een van de meest verspreide kleine tirannen van Zuid-Amerika. Hij leeft in vrijwel alle halfopen, beboste landschappen, van droog struweel aan de Pacifische kust tot tuinen en bosranden in het Amazonegebied. De rafelige kuif, de vaak opgestoken staart en de fluitende roep zijn de belangrijkste kenmerken.
Geluid
Een reeks heldere, dalende fluittonen, zoals tie-tie-tie-tie, en bij zonsopgang een herhaald, hoog pir-tie.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een korte, iets gebogen snavel met een lichte basis. De kruin is grijsbruin en vaak tot een rafelige kuif opgezet. Bovendelen grijsachtig olijf. De vleugels zijn donker, met twee okerkleurige tot witachtige vleugelstrepen. Keel en borst zijn grijsachtig wit, de buik lichtgeel; vogels van de droge Pacifische kust zijn grijzer en witter dan die van het Amazonegebied. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De muisgrijze vliegenpikker Nesotriccus murinus is groter, met een donkere kruin zonder kuif en een lichte wenkbrauw, en houdt de staart niet opgestoken. De salvins inezia Inezia caudata heeft een witte teugel en lichte staartpunten. De geelkruinvliegenpikker Tyrannulus elatus heeft een zwarte snavel, een grijs gezicht en een gele kruinstreep.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, droog bos en struweel, mangrove, parken, tuinen en aanplant, van zeeniveau tot ongeveer 2500 m in de Andesdalen. Zoekt kleine insecten en bessen tussen de bladeren, vaak met opgestoken staart. Het nest is een bolvormig bouwsel met een ingang aan de zijkant, in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia: wijd verbreid in het laagland en in de lagere delen van de Andes, ook in het droge westen van Ecuador en het noordwesten van Peru en in droge Andesdalen. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Costa Rica tot Argentinië en Uruguay.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in tuinen, parken en bosranden naar de dalende fluittonen en kijk naar een kleine, grijze tiran met een rafelige kuif en een opgestoken staart.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort profiteert van ontbossing en secundaire begroeiing.
Wetenschappelijke naam
Camptostoma obsoletum | (Temminck, 1824)
Temminck beschreef de soort in 1824 als Muscicapa obsoleta; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Camptostoma werd in 1857 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam komt van Grieks kamptos, 'gebogen', en stoma, 'mond'. De soortnaam komt van Latijn obsoletus, 'versleten, onopvallend', naar het vale verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Curitiba, Paraná, Brazilië.