Alle soorten › Spechtachtigen › Toekans › Geeloorpepervreter
Geeloorpepervreter | Selenidera spectabilis
Yellow-eared Toucanet | Tucancillo orejiamarillo | Saripoca-de-orelha-amarela
De geeloorpepervreter is een kleine toekan van het vochtige bos aan de Pacifische kant van Colombia en het uiterste noordwesten van Ecuador, waar hij de zuidgrens van zijn verspreiding bereikt. Het mannetje heeft een grote, gele pluim achter het oog, die bij het vrouwtje ontbreekt. Hij leeft in paren of kleine groepen in de middelste etage en de kruinen.
Geluid
Een reeks dubbele, krakende tonen, ongeveer tik-ett, vaak met snavelgeklepper; paren zingen soms samen. Daarnaast korte en lange ratels.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
36–38 cm. Het mannetje heeft een zwarte kruin en achterhals, een grote gele pluim achter het oog en naakte, blauwe tot groene huid rond het oog. De rug is groen en de staart zwartachtig. Keel, borst en buik zijn zwart, met een gele flankvlek, kastanjebruine dijen en rode onderstaartdekveren. Het vrouwtje heeft een kastanjebruine kruin en achterhals en geen gele pluim. De bovensnavel is geelachtig met een olijfbruine driehoek bij de basis, de ondersnavel donker olijf tot bruinzwart; het vrouwtje heeft een kortere snavel. Jongen zijn doffer.
Verwarringssoorten
De halsbandarassari Pteroglossus torquatus is slanker en langstaartiger, met een gele onderzijde met een donkere borstvlek en band en een rode stuit. De chocótoekan Ramphastos brevis is veel groter, met een gele keel en borst. De andesarassari Aulacorhynchus albivitta leeft hoger in de Andes en is grotendeels groen.
Leefgebied
Vochtig bos op hellingen en heuvelruggen in het laagland en de voetheuvels, ook aangrenzend secundair bos en vruchtbomen langs bosranden, meestal tussen 300 en 1100 m, soms op zeeniveau en tot ongeveer 1500 m. Zoekt zijn voedsel van de middelste etage tot de kruinen. Eet vooral vruchten, daarnaast insecten. Broedt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het vochtige bos van de Pacifische kant en het noordwesten, plaatselijk en weinig talrijk. In Ecuador alleen in het uiterste noordwesten (Esmeraldas), zeer zeldzaam. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras via Nicaragua en Costa Rica tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het voetheuvelbos aan de Pacifische kant van Colombia, vooral bij vruchtdragende bomen langs bosranden. Let op de dubbele, krakende roepen en het snavelgeklepper uit de middelste etage.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand neemt vermoedelijk af door ontbossing; in Colombia en Ecuador is de soort plaatselijk en zeldzaam.
Wetenschappelijke naam
Selenidera spectabilis | Cassin, 1858
Cassin beschreef de soort in 1858 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Selenidera werd in 1837 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks selēnē, 'maan', en deirē, 'hals', naar de gele halvemaanvormige band in de nek van het mannetje. De soortnaam spectabilis is Latijn voor 'opvallend, bezienswaardig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cucuyos de Veragua, Panama.