Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Geelschouderkardinaal
Geelschouderkardinaal | Parkerthraustes humeralis
Yellow-shouldered Grosbeak | Picogrueso humeral | Furriel-de-encontro
De geelschouderkardinaal is een stevige, grijs-olijfgroene tangare met een dikke zwarte snavel uit de boomkronen van het Amazonebos. Hij is de enige soort van zijn geslacht en werd vroeger tot de kardinaalachtigen gerekend. Meestal trekt hij in paren of kleine groepjes met gemengde groepen hoog door het bladerdak.
Geluid
Roept hoge, dunne tsiep-tonen; de zang is een korte reeks hoge, heldere fluittonen. Het geluid valt tussen de roepen van een gemengde groep weinig op.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, gedrongen, met een zware, kegelvormige zwarte snavel. Kruin en achterhals blauwgrijs; het gezicht is zwart, de keel wit en aan weerszijden zwart omzoomd. Rug, vleugels en staart olijfgroen; op de schouder een gele vlek die vaak door de veren is bedekt. De onderdelen zijn grijs, de onderstaartdekveren geel. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met minder zwart in het gezicht.
Verwarringssoorten
De bontkeelsaltator Saltator maximus is groter en langstaartiger, met een lichte wenkbrauwstreep en een okerkleurige keel met zwarte rand. De witkeelsaltator Saltator grossus is egaal leigrijs met een rode snavel. De geelgroene kardinaal Caryothraustes canadensis heeft een geelgroene kop met een zwart masker en geen grijze kruin.
Leefgebied
Kronen en hoge bosranden van vochtig laaglandbos op terra firme, plaatselijk ook in de voetheuvels tot ongeveer 1000 m. Zoekt in het bladerdak naar insecten en eet ook zaden en vruchten. Sluit zich vrijwel steeds aan bij gemengde groepen van de boomkronen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia schaars in het zuidoosten, ten oosten van de Andes. In Ecuador en Peru verspreid in het Amazonelaagland en de lagere voetheuvels. In Bolivia in het noorden en langs de voet van de Andes. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het Amazonegebied van Brazilië en plaatselijk in het zuiden van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vanaf uitkijktorens en boomkroonpaden bij lodges in het Amazonegebied van Ecuador en Peru, waar hij met gemengde groepen door de kronen trekt. Let op een grijze kop met zwart gezicht tussen de tangaren.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Schaars maar wijdverbreid in groot, aaneengesloten bos; lijdt plaatselijk onder ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Parkerthraustes humeralis | (Lawrence, 1867)
Lawrence beschreef de soort in 1867 als Pytilus (Caryothraustes) humeralis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Parkerthraustes werd in 1997 ingevoerd door Remsen. De geslachtsnaam eert de Amerikaanse ornitholoog Theodore A. 'Ted' Parker III (1953–1993), kenner van de neotropische vogels, gecombineerd met -thraustes uit Caryothraustes, van Grieks thraustēs, 'breker'. De soortnaam komt van Latijn humerus, 'schouder', naar de gele schoudervlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.