Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Wenkbrauwkuiftangare
Wenkbrauwkuiftangare | Heterospingus xanthopygius
Scarlet-browed Tanager | Tangara cejirroja | Tiê-de-sobrancelha-vermelha
De wenkbrauwkuiftangare is een tangare van het Chocó-laagland, waarvan het zwarte mannetje een rode streep achter het oog, witte borstpluimen en een gele stuit heeft. Paren zitten vaak hoog op kale takken boven het bladerdak en sluiten zich aan bij gemengde groepen.
Geluid
Scherpe, metaalachtige tsjip-roepjes en een korte zang van hoge, piepende tonen; vrij weinig beschreven.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een vrij forse, donkere snavel. Het mannetje is zwart, met een smalle scharlakenrode streep achter het oog, een witte pluim aan de borstzijde en een heldergele stuit. Het vrouwtje is donkergrijs, op de onderdelen lichter, met eveneens een gele stuit en witte borstpluimen maar zonder rood. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De zwavelstuitkuiftangare Heterospingus rubrifrons uit Costa Rica en Panama lijkt sterk op het vrouwtje; zie die soort. Het mannetje van de witschoudertangare Loriotus luctuosus is kleiner, zwart met een grote witte schoudervlek en zonder gele stuit. Het mannetje van de vuurrugtangare Ramphocelus flammigerus is zwart met een gele tot oranjerode stuit, maar heeft een bleke snavel en geen rode oogstreep.
Leefgebied
Kronen en randen van nat laaglandbos en voetheuvelbos, ook hoog secundair bos en bosranden langs open plekken, tot ongeveer 1000 m. Eet vruchten en insecten, vaak in paren in gemengde groepen met andere tangaren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland en de voetheuvels van Chocó tot Nariño, en in het noorden in Córdoba en Antioquia tot in de Magdalenavallei. In Ecuador in het noordwestelijke laagland en de voetheuvels, vooral in Esmeraldas en het noorden van Pichincha. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Noordwest-Ecuador bij Río Silanche en andere bosresten in de voetheuvels, waar paren met gemengde groepen door de kronen trekken; een uitkijktoren geeft zicht op de kale takken waar hij vaak zit.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het laagland van West-Ecuador is sterk ontbost, waardoor de soort daar beperkt is tot bosresten.
Wetenschappelijke naam
Heterospingus xanthopygius | (Sclater, 1855)
Sclater beschreef de soort in 1855 als Tachyphonus xanthopygius; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Heterospingus werd in 1898 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert Grieks heteros, 'anders', met spingos, 'vink'. De soortnaam komt van Grieks xanthos, 'geel', en pugē, 'stuit'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia (Bogotá-balg).