Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Geelstuittangare
Geelstuittangare | Hemithraupis flavicollis
Yellow-backed Tanager | Tangara lomiamarilla | Saíra-galega
De geelstuittangare is een kleine tangare van de boomkronen van het vochtige laagland. Het mannetje heeft zwarte bovendelen, een heldergele keel en een gele onderrug en stuit. Hij reist vrijwel altijd mee met gemengde groepen hoog in het bladerdak.
Geluid
Hoge, dunne tsit-roepjes; de zang is een snelle reeks hoge, piepende tonen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm, met een dunne, spitse snavel, donker met een lichtere ondersnavel. Het mannetje heeft een zwarte kop, mantel, vleugels en staart, een gele onderrug en stuit, een heldergele keel en witte tot grijswitte onderdelen. Het vrouwtje is olijfgroen op de bovendelen, met een gelige keel en borst en een witachtige buik. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de guiratangare Hemithraupis guira heeft olijfgroene bovendelen, een zwart gezicht met gele omzoming en een oranjerode borst. De vrouwtjes van beide soorten lijken op elkaar; het vrouwtje van de guiratangare is lichter op de bovendelen en egaler geel op de onderdelen. Het mannetje van de citroentangare Chrysothlypis chrysomelas, alleen aan de grens met Panama, heeft een gele kop en geheel gele onderdelen.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig laaglandbos, zowel terra firme als várzea, en van voetheuvelbos, tot ongeveer 1100 m. Zoekt actief tussen de bladeren naar insecten en eet kleine vruchten, bijna altijd in gemengde groepen met tangaren en pitpits.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het noordwesten en noorden, en ten oosten van de Andes in het Amazonegebied. In Ecuador en Peru in het laagland en de voetheuvels ten oosten van de Andes. In Bolivia in het noorden. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama, in Venezuela, de Guyana's en Brazilië, inclusief een deel van het Atlantisch Woud.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vanaf uitkijktorens en boomkroonpaden bij lodges in het Amazonegebied van Ecuador en Peru, waar hij meetrekt met gemengde groepen. Let op de gele keel en stuit bij vogels die hoog in de kronen foerageren.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid in groot, aaneengesloten bos, maar lijdt plaatselijk onder ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Hemithraupis flavicollis | (Vieillot, 1818)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Nemosia flavicollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Hemithraupis werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam komt van Grieks hēmi, 'half, klein', en thraupis, een onbekend klein vogeltje. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en collis, 'hals': met gele hals. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.