Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Guiratangare
Guiratangare | Hemithraupis guira
Guira Tanager | Tangara güira | Saíra-de-papo-preto
De guiratangare is een kleine, beweeglijke tangare van de boomkronen, wijdverbreid in Zuid-Amerika. Het mannetje heeft een zwart gezicht en een zwarte keel, omzoomd door een gele streep, en een oranjerode borst. In het gidsgebied leeft hij zowel in droogbos aan de westkust als in vochtig en droog bos ten oosten van de Andes.
Geluid
De zang is een snelle, hoge reeks dunne tonen, tsie-tsie-tsie-tsie; daarnaast hoge tsip-roepjes.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm, met een dunne, spitse snavel, donker van boven en lichter van onder. Het mannetje is olijfgroen op de bovendelen met een gele stuit. Gezicht en keel zijn zwart, omzoomd door een gele wenkbrauwstreep die achter het oog langs de halszijde naar beneden buigt; de borst is oranjerood tot roodbruin, de buik grijsachtig geel. Het vrouwtje is olijfgroen op de bovendelen en geelachtig op de onderdelen, met een vage gele oogring en wenkbrauw en een gelige stuit. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de geelstuittangare Hemithraupis flavicollis heeft zwarte bovendelen, een gele keel en een witachtige buik. De vrouwtjes van beide soorten lijken veel op elkaar; het vrouwtje van de geelstuittangare is op de bovendelen donkerder en heeft een witachtige buik. De maskerparulazanger Setophaga pitiayumi heeft blauwgrijze bovendelen en witte vleugelstrepen.
Leefgebied
Kronen en randen van droog en halfvochtig bos, galerijbos en vochtig laaglandbos, ook secundair bos en bomen in halfopen land, tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Zoekt actief tussen de bladeren naar insecten en eet ook kleine vruchten, in paren of in gemengde groepen. Het nest is een klein kommetje hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland en de Magdalenavallei, en ten oosten van de Andes in de llanos en het Amazonegebied. In Ecuador in het westen in droog en halfvochtig bos, en in het oostelijke laagland. In Peru in het noordwesten (Tumbes en Piura) en ten oosten van de Andes. In Bolivia wijdverbreid in het laagland en in de droge dalen aan de voet van de Andes. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het Tumbes-droogbos van West-Ecuador en Noordwest-Peru en in Bolivia in droogbos en galerijbos van het laagland, waar paren met gemengde groepen door de kronen trekken. De hoge zang helpt bij het opsporen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en plaatselijk algemeen, ook in secundair bos en halfopen landschap.
Wetenschappelijke naam
Hemithraupis guira | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Motacilla Guira; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Hemithraupis werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam komt van Grieks hēmi, 'half, klein', en thraupis, een onbekend klein vogeltje. De soortnaam is een Guaraní-woord dat 'vogel' betekent. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pernambuco, Brazilië.