Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Gekuifde draadkolibrie
Gekuifde draadkolibrie | Discosura popelairii
Wire-crested Thorntail | Colicerda crestuda | Rabo-de-espinho-de-topete
De gekuifde draadkolibrie is een zeer kleine kolibrie van de voetheuvels aan de oostflank van de Andes. Het mannetje heeft een lange, haardunne kuif en een lange, diep gevorkte staart met smalle, puntige veren. Draadkolibries zweven met een trage, insectachtige vlucht en houden de staart daarbij schuin omhoog.
Geluid
Meestal stil; zachte, korte tsip-tonen. Bij het zweven een zacht, bijachtig gezoem van de vleugels.
Opname: Daniel Lane — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
8–12 cm; het mannetje is door de lange staart duidelijk langer dan het vrouwtje. Korte, rechte zwarte snavel. Het mannetje heeft een glinsterend groene kruin met een lange, smalle, haarachtige kuif, koperachtig groene bovendelen, een witte band over de stuit, een glinsterend groene keel en zwarte onderdelen; de lange, gevorkte staart is staalblauw. Het vrouwtje heeft geen kuif en is groen van boven, met een witte stuitband, zwarte onderdelen met een witte baardstreep en een witte vlek op de flank, en een kortere, licht gevorkte blauwzwarte staart met witte punten.
Verwarringssoorten
De zwartbuikdraadkolibrie Discosura langsdorffi heeft geen kuif, heeft bij het mannetje een koperkleurige band onder de groene keel en leeft in het Amazonelaagland. De koketkolibries (Lophornis), zoals de vuurkuifkoketkolibrie Lophornis delattrei, hebben eveneens een witte stuitband, maar een korte, afgeronde, deels roodbruine staart; vrouwtjes hebben roodbruin of geelbruin op kop of keel. De groene draadkolibrie Discosura conversii leeft alleen ten westen van de Andes.
Leefgebied
Vochtig voetheuvelbos en de randen daarvan, open plekken en tuinen met bloeiende struiken, meestal tussen ongeveer 500 en 1500 m. Foerageert vooral in het bladerdak en aan de bosrand aan kleine bloemen, onder meer van Inga-bomen, en daalt af naar bloeiende struiken langs open plekken. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de voetheuvels van de oostflank, vooral in het westen van Meta en zuidwaarts. In Ecuador in de voetheuvels van de oostflank. In Peru langs de oostflank zuidwaarts tot Puno. In Bolivia slechts één melding, uit het uiterste noordwesten. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende verbenaheggen (Stachytarpheta) en bloeiende bomen bij lodges in de voetheuvels van de oostflank in Ecuador. Let op de trage, zwevende vlucht met opgerichte staart en de witte stuitband.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk en weinig talrijk; ontbossing van de voetheuvels tast het leefgebied aan.
Wetenschappelijke naam
Discosura popelairii | (Du Bus de Gisignies, B-AL, 1846)
Du Bus de Gisignies, B-AL beschreef de soort in 1846 als Trochilus popelairii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Discosura werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks diskos, 'schijf', met oura, 'staart'. De soortnaam eert baron Jean-Baptiste Louis Joseph Popelaire de Terloo (1810–1870), een Belgische ontdekkingsreiziger, natuuronderzoeker en verzamelaar in tropisch Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.