Alle soorten › Zangvogels › Kwikstaarten en piepers › Gele pieper
Gele pieper | Anthus chii
Yellowish Pipit | Bisbita amarillento | Caminheiro-zumbidor
De gele pieper is een kleine, slanke pieper van kort gras in het laagland, met de grootste verspreiding van alle piepers in tropisch Amerika. In het gidsgebied leeft hij in de savannen van de llanos in Colombia en van het oosten van Bolivia. Het mannetje valt vooral op door zijn zangvlucht, waarbij hij opstijgt en met een zoemend lied naar beneden zweeft.
Geluid
De zang, meestal in de vlucht, is een reeks snelle, hoge tonen gevolgd door een lang, dalend gezoem, ongeveer tsi-tsi-tsi-tsiiizzzzz, gegeven terwijl de vogel met gespreide vleugels naar beneden zweeft. De roep is een kort, droog tsip.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
13–14 cm, klein en slank, met een dunne snavel, een vrij korte staart en een lange achternagel. De bovendelen zijn geelbruin met zwartachtige strepen. De onderdelen zijn bleek geelachtig wit tot zacht geelachtig, met fijne donkere strepen over de borst en vrijwel ongestreepte flanken. De buitenste staartpennen zijn wit. De poten zijn bleek vleeskleurig. De seksen zijn gelijk; in versleten kleed is het geel op de onderdelen zwakker.
Verwarringssoorten
De Peruaanse pieper Anthus peruvianus lijkt sterk, maar leeft alleen langs de Pacifische kust en heeft een andere zang. De kortsnavelpieper Anthus furcatus heeft een kortere snavel en een dichter gestreepte borstband die scherp afsteekt tegen de witte buik. Hellmayrs pieper Anthus hellmayri is groter, warmer geelbruin onder en leeft vooral in de Andes. De graslandgors Ammodramus humeralis heeft een dikke kegelsnavel en geen witte staartzijden.
Leefgebied
Kort grasland in het laagland: savannen, weiland, natte graslanden, vliegvelden en grasvelden langs wegen, meestal onder 1000 m. Loopt over de grond en zoekt kleine insecten en spinnen. Het nest is een kom van grassen op de grond, verscholen in een graspol.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de llanos ten oosten van de Andes en plaatselijk in de laaglanden van het noorden. In Ecuador schaars en zeer plaatselijk. In Peru alleen in de savannen van het uiterste zuidoosten (Pampas del Heath, Madre de Dios). In Bolivia in de savannen van Beni en Santa Cruz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Panama en Venezuela via de Guyana's en Brazilië tot Paraguay, Uruguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in open savanne of kort beweid weiland en let in de ochtend op het zoemende lied van zingende mannetjes in de lucht. Op de grond valt de vogel weg tegen het gras; hij vliegt op met een kort tsip en toont dan de witte staartzijden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in het grootste deel van het verspreidingsgebied, en profiteert van ontbossing en de aanleg van weiland.
Wetenschappelijke naam
Anthus chii | Vieillot, 1818
Vieillot beschreef de soort in 1818 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Anthus werd in 1805 ingevoerd door Bechstein. De geslachtsnaam is het Latijnse anthus, een kleine vogel van graslanden die Plinius de Oudere noemt. De soortnaam is mogelijk 'Chií', de naam die Félix de Azara voor deze pieper uit Paraguay opgaf, misschien naar de roep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).