Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Geschubd pluimbroekje
Geschubd pluimbroekje | Haplophaedia lugens
Hoary Puffleg | Calzadito canoso | Calçudo-acinzentado
Het geschubd pluimbroekje is een donker pluimbroekje van de Pacifische flank van de Andes in het zuidwesten van Colombia en het noordwesten van Ecuador. De soort heeft een klein verspreidingsgebied in een smalle hoogtezone. Hij leeft laag in dichte vegetatie, vaak bij beekjes.
Geluid
Een enkel, schel tzik of een verdubbeld tsi-tsik, vanaf een zitplaats of in de vlucht.
Opname: Olaf Jahn — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een rechte, zwarte snavel. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een koperkleurige kruin en stuit. De onderdelen zijn donkergrijs, met witachtige schubben op keel en borst. De beenpluimen zijn aan de buitenkant wit en aan de binnenkant kastanjebruin. De staart is zwartachtig en licht gevorkt. Het vrouwtje is doffer, met geheel witte beenpluimen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het aureliapluimbroekje Haplophaedia aureliae is groener van onder, met minder grijs, en leeft in Ecuador op de oostflank. Pluimbroekjes van het geslacht Eriocnemis, zoals het glanspluimbroekje Eriocnemis vestita, leven hoger en zijn glanzend groen. De zwartoorkolibrie Adelomyia melanogenys foerageert ook laag in het bos, maar heeft gestippelde onderdelen, een donkere oorvlek en geen beenpluimen.
Leefgebied
Nevelwoud, bosranden en struweel op de Pacifische flank, meestal in dichte, lage vegetatie en vaak bij beekjes, ruwweg tussen 1200 en 2100 m, in Colombia plaatselijk tot 2500 m. Foerageert vooral laag aan bloemen met korte buisjes en verdedigt groepjes bloemen; pikt ook insecten van bladeren. Het nest hangt onder een varen of een groot blad.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische flank in het zuidwesten, in Nariño. In Ecuador op de westflank van de Andes in het noorden, zuidwaarts tot Pichincha. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bospaden en beekjes in nevelwoud op de westflank in het noordwesten van Ecuador, laag in dichte vegetatie. Vogels verraden zich vaak door hun schelle roep.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is klein, de stand neemt vermoedelijk af door ontbossing, en de soort komt maar in enkele beschermde gebieden voor.
Wetenschappelijke naam
Haplophaedia lugens | (Gould, 1852)
Gould beschreef de soort in 1852 als Eriopus lugens; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Haplophaedia werd in 1918 ingevoerd door Simon. De geslachtsnaam komt van Grieks haploos, 'eenvoudig', en phaidros, 'glanzend, helder'. De soortnaam is Latijn lugens, 'rouwend', waarschijnlijk naar het donkere, grijs geschubde verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Quito, Ecuador.