Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Vlagkolibrie
Vlagkolibrie | Loddigesia mirabilis
Marvelous Spatuletail | Colibrí cola de espátula | Beija-flor-de-cauda-de-espátula
De vlagkolibrie is een kleine kolibrie die alleen in het noorden van Peru voorkomt, vooral in het dal van de Utcubamba. Het mannetje heeft twee verlengde buitenste staartpennen met kale schachten die elkaar kruisen en eindigen in grote, donkere vlaggen. Op vaste baltsplaatsen, waar meerdere mannetjes samenkomen, toont hij die vlaggen in een baltsvlucht.
Geluid
Tijdens de balts een herhaalde, hoge, zoemende en metaalachtige toon; verder een zacht, oplopend fluitje en een scherpere roep.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
Mannetje 15–17 cm inclusief de staart, vrouwtje 9–10 cm; de snavel is kort, zwart en licht gebogen. Beide seksen hebben een witte vlek achter het oog. Het mannetje is groen van boven, met een glanzend blauwe kruin, een bruinachtige achterhals, een glanzend blauwgroene keel en witte onderdelen met een zwarte middenstreep. De twee buitenste staartpennen zijn sterk verlengd, met kale schachten en grote, donkere vlaggen aan het eind. Het vrouwtje is groen van boven en wit van onder, zonder keelvlek en middenstreep, en heeft kortere buitenste staartpennen zonder vlaggen.
Verwarringssoorten
Het mannetje is niet te verwarren. Vrouwtjes lijken op vrouwtjes van vlagstaartpluimbroekjes, zoals het peruaans vlagstaartpluimbroekje Ocreatus peruanus, maar die hebben groene stippels op de onderdelen en donzige beenpluimen. Komeetkolibries zoals de groenstaartkomeetkolibrie Lesbia nuna hebben een lange, diep gevorkte staart zonder vlaggen.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos en bergstruweel, vooral dichte struiken van stekelige Rubus gemengd met els (Alnus), ruwweg tussen 2100 en 2900 m. Foerageert langs een vaste route van bloeiende planten en bezoekt vaak de rode bloemen van Bomarea formosissima; andere kolibries verdrijven hem vaak van bloemen. De broedtijd valt waarschijnlijk vooral van december tot februari.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru alleen in het noorden, vooral in het dal van de Utcubamba in de regio Amazonas, met enkele meldingen verder oostelijk in San Martín. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het dal van de Utcubamba, vooral in de omgeving van Pomacochas, waar vogels bij voederflessen en bloeiende struiken langs bosranden komen. Mannetjes met volledige staartvlaggen zijn vooral in het broedseizoen te zien.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De soort heeft een zeer klein verspreidingsgebied en een kleine stand, vermoedelijk minder dan 1000 volwassen vogels. Ontbossing tast het leefgebied aan, al gebruikt hij ook bosranden; mannetjes worden plaatselijk gevangen voor volksgeneeskunde. Bij Pomacochas wordt leefgebied beschermd en met inheemse bomen hersteld.
Wetenschappelijke naam
Loddigesia mirabilis | (Bourcier, 1847)
Bourcier beschreef de soort in 1847 als Trochilus mirabilis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Loddigesia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam eert George Loddiges (1786–1846), Engels kweker die een grote collectie kolibries bezat. De soortnaam is Latijn mirabilis, 'wonderbaarlijk', naar de bijzondere staart met lange veren met vlaggetjes. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chachapoyas, Amazonas, Peru.