Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Gestreepte bladspeurder
Gestreepte bladspeurder | Syndactyla subalaris
Lineated Foliage-Gleaner | Limpiafronda lineada | Trepador-lineado
De gestreepte bladspeurder is een donkerbruine bladspeurder van de ondergroei en middenlaag van het bergbos, met fijne lichte streepjes op kruin, rug en borst. Hij leeft vaak in paren in gemengde groepen en zoekt in dichte begroeiing langs beken en in klimplanten. Zijn verspreiding loopt van Costa Rica langs de noordelijke Andes tot in het midden van Peru.
Geluid
De zang is een snelle, versnellende reeks van 6 tot 10 droge, schurende, nasale tonen die kan stijgen en dalen en abrupt eindigt. De roep is droog en schor.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–19 cm, met een rechte, vrij forse snavel met een lichtere ondersnavel. De kruin is donkerbruin met dunne lichte streepjes, de wenkbrauwstreep smal en lichtgeel, het gezicht zwartbruin met kleine lichte vlekjes. De rug is donker roodbruin met lange, dunne lichte strepen; vleugels donkerbruin, staart donker kastanjebruin. De keel is okergeel met vage bruine strepen, de borst donkerbruin met lichte strepen, buik en flanken lichter bruin. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn helderder, met een kaneelkleuriger kruin, wenkbrauw en borst.
Verwarringssoorten
De andesboomjager Thripadectes flammulatus is groter, met een zwaardere snavel en sterk zwart-oker gevlamde kop en borst. De streepkopboomjager Thripadectes virgaticeps is groter, met een forse snavel, een gestreepte kop maar een effener rug. De bergbladspeurder Anabacerthia striaticollis is kleiner, met een witachtige bril en een ongestreepte rug. De geelbrauwbladspeurder Syndactyla rufosuperciliata heeft een opvallender okergele wenkbrauw en een olijfbruine rug zonder strepen.
Leefgebied
Vochtig groenblijvend bergbos en voetheuvelbos, vooral langs beken met dichte ondergroei, meestal tussen 1000 en 2300 m, plaatselijk vanaf 600 m en in Colombia tot 2800 m. Doorzoekt dode bladeren, mos en epifyten op takken in de onderste en middelste etage naar insecten. Het enige goed beschreven nest was een kom van zachte vezels op een plateau van takjes in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in alle drie de Andesketens, de Serranía de San Lucas en de Serranía del Darién. Ecuador: op beide Andesflanken, op de westflank zuidwaarts tot El Oro. Peru: op de oostflank zuidwaarts tot Junín. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Costa Rica, Panama en het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de ondergroei van nevelwoud langs beken naar de schurende, versnellende zang. Volg gemengde groepen in de lagere etages en let op de gestreepte rug.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt bosranden, maar is afhankelijk van bos met dichte ondergroei en verdwijnt bij ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Syndactyla subalaris | (Sclater, 1859)
Sclater beschreef de soort in 1859 als Anabates subalaris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Syndactyla werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Grieks sun 'samen' en daktulos 'vinger' of 'teen', naar de gedeeltelijk vergroeide voortenen. De soortnaam komt van Latijn sub 'onder' en ala 'vleugel, oksel', dus 'onder de vleugel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pallatanga, Ecuador.