Alle soorten › Zangvogels › Muggenvangers › Grijsbuikmuggensluiper
Grijsbuikmuggensluiper | Microbates cinereiventris
Tawny-faced Gnatwren | Soterillo caricastaño | Bico-assovelado-de-face-canela
De grijsbuikmuggensluiper is een kleine, gedrongen vogel met een lange snavel, een stompe, vaak opgewipte staart en een roodbruin gezicht. Hij leeft dicht bij de grond in de ondergroei van vochtig bos, vooral in ravijnen en op hellingen. In het gidsgebied leeft hij zowel aan de Pacifische kant als aan de voet van de oostflank van de Andes.
Geluid
De zang is een hoge, ijle, langgerekte fluittoon, pieeee, met tussenpozen herhaald, soms licht dalend. De roep is een nasaal, schor gesnater en droge tik-geluiden.
Opname: Daan van der Hoeven — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een lange, rechte snavel en een zeer korte staart. De bovendelen zijn donker olijfbruin. Gezicht en zijkanten van de hals zijn helder roodbruin tot geelbruin, met een smalle zwarte streep achter het oog. De keel is wit, met een zwarte vlek of fijne zwarte strepen aan de onderzijde. Borst en buik zijn grijs, de flanken olijfgrijs. De poten zijn lang en grijsachtig. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met een minder sterk getekende keel.
Verwarringssoorten
De zwartborstmuggensluiper Microbates collaris heeft een wit gezicht met zwarte strepen, witte onderdelen met een zwarte borstband, en leeft in het Amazonelaagland. De zwartstaartmuggensluiper Ramphocaenus melanurus heeft een lange, smalle staart met witte punten en lichte, geelbruine onderdelen en zit vaker hoger in lianen. Winterkoningen als de witborstboswinterkoning Henicorhina leucosticta hebben een kortere snavel en een zwart-wit gestreepte kop.
Leefgebied
Dichte ondergroei van vochtig laagland- en voetheuvelbos, vooral in ravijnen, langs beekjes en op steile hellingen, ook in oud secundair bos; van zeeniveau tot ongeveer 1200 m, plaatselijk hoger. Zoekt in paren insecten en spinnen laag in de ondergroei en op de grond, met de staart opgewipt. Het nest is een kom laag in een struik of tussen bladeren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland en de voetheuvels aan de Pacifische kant, in het midden van de Magdalenavallei en aan de voet van de oostflank. In Ecuador in het noordwesten en aan de voet van de oostflank. In Peru aan de voet van de oostflank, zuidwaarts tot in het zuiden van het land. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Nicaragua tot Panama en in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs paden die door beboste ravijnen en langs beekjes lopen, in de voetheuvels aan weerszijden van de Andes. De vogel blijft dicht bij de grond; de hoge fluittoon is vaak het eerste teken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Verlies van laagland- en voetheuvelbos, vooral in West-Ecuador en de Magdalenavallei, heeft de stand plaatselijk sterk verkleind.
Wetenschappelijke naam
Microbates cinereiventris | (Sclater, 1855)
Sclater beschreef de soort in 1855 als Ramphocaenus cinereiventris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Microbates werd in 1873 ingevoerd door Sclater & Salvin. De geslachtsnaam komt van Grieks mikros, 'klein', en batēs, 'loper', van bainō, 'stappen'. De soortnaam komt van Latijn cinereus, 'asgrijs', en venter, 'buik': 'met grijze buik'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Buenaventura, Valle del Cauca, Colombia.