Alle soorten › Zangvogels › Muggenvangers › Hellmayrs muggensluiper
Hellmayrs muggensluiper | Ramphocaenus sticturus
Chattering Gnatwren | Soterillo parloteador | Chirito-tagarela
Hellmayrs muggensluiper is een kleine, langsnavelige muggensluiper met een lange, wippende staart, die tot voor kort als ondersoort van de zwartstaartmuggensluiper gold. Hij wordt vooral op geluid onderscheiden: zijn zang is een ratelend gesnater in plaats van een heldere triller. In het gidsgebied leeft hij in het zuidwestelijke Amazonegebied van Peru en Bolivia.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
De zang is een droog, ratelend gesnater van snel herhaalde tonen, ruwer en minder muzikaal dan de triller van de zwartstaartmuggensluiper. Daarnaast nasale, schorre roepen.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een lange, rechte, dunne snavel en een lange, smalle, zwartachtige staart met witte vlekken en punten aan de buitenste pennen. De bovendelen zijn bruin. Boven het oog loopt een geelbruine streep; wangen, zijkanten van de hals, borst en flanken zijn geelbruin met een okerkleurige zweem. De keel is witachtig, het midden van de buik lichter. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met een kortere snavel.
Verwarringssoorten
De zwartstaartmuggensluiper Ramphocaenus melanurus is vrijwel gelijk, maar lichter en minder okerkleurig, en heeft een heldere, gelijkmatige triller als zang; hij leeft noordelijker. De zwartborstmuggensluiper Microbates collaris heeft een korte staart en een zwarte borstband. Muggenvangers (Polioptila) hebben een kortere snavel en grijze bovendelen.
Leefgebied
Dichte lianen en verwarde ondergroei in vochtig terra-firmebos, aan bosranden, in open plekken met lianen, in bamboe en in secundair bos, in het laagland en de lagere voetheuvels tot ongeveer 1000 m. Zoekt in paren insecten en spinnen in de lagere lagen en het middenniveau, vaak in gemengde groepen. Het nest is een kom laag in de begroeiing.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het Amazonelaagland ten zuiden van de Amazone en de Marañón, van Loreto zuidwaarts tot Madre de Dios en Puno. In Bolivia in het noorden en noordwesten (Pando, Beni, La Paz). Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen en midden van Amazonisch Brazilië, tot in Mato Grosso.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in het laaglandbos van het zuidoosten van Peru, bijvoorbeeld rond Puerto Maldonado en in Manu, naar het ratelende gesnater uit dichte lianen. Wacht tot de vogel even in een opening verschijnt; de lange snavel en de wippende staart zijn dan zichtbaar.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd als aparte soort. De stand lijkt stabiel; de soort verdraagt bosranden en secundair bos, maar is afhankelijk van bos in de buurt.
Wetenschappelijke naam
Ramphocaenus sticturus | Hellmayr, 1902
Hellmayr beschreef de soort in 1902 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Ramphocaenus werd in 1819 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks rhamphos, 'snavel', en kainos, 'nieuw, vreemd', naar de zeer lange, dunne snavel die Vieillot beschreef. De soortnaam komt van Grieks stiktos, 'gevlekt', en oura, 'staart': 'met gevlekte staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Vila Bela da Santíssima Trindade, Mato Grosso, Brazilië.