Alle soorten › Zangvogels › Muggenvangers › Grijskeelmuggenvanger
Grijskeelmuggenvanger | Polioptila schistaceigula
Slate-throated Gnatcatcher | Perlita pizarrosa | Balança-rabo-de-garganta-cinza
De grijskeelmuggenvanger is een donkergrijze muggenvanger van het vochtige bos aan de Pacifische kant van Colombia en Ecuador. Anders dan de meeste muggenvangers heeft hij een grijze in plaats van een witte keel en borst. Hij leeft hoog in de bomen en beweegt rusteloos door het buitenste gebladerte.
Geluid
De zang is een reeks hoge, ijle tonen of een snelle, dunne triller. De roep is een zacht, nasaal, miauwend geluid, vergelijkbaar met dat van andere muggenvangers.
Opname: Olaf Jahn — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een dunne, rechte snavel en een lange staart. Kop en bovendelen zijn donker leigrijs, met een smalle, onderbroken witte oogring. Keel en borst zijn eveneens leigrijs en gaan scherp over in de witte buik. De staart is zwart, met smalle witte toppen aan de buitenste staartpennen, zodat er minder wit in de staart zit dan bij verwante soorten. De seksen lijken op elkaar. Jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De witbrauwmuggenvanger Polioptila bilineata, die in hetzelfde deel van Colombia en Ecuador leeft, heeft een witte keel en witte onderdelen, een wit gezicht en veel wit in de staart; het mannetje heeft een zwarte kruin. Hij leeft vaker in bosranden, droger bos en halfopen land. Muggensluipers (Microbates, Ramphocaenus) zijn bruin, met een langere snavel, en leven in de ondergroei.
Leefgebied
Bladerdak en bosranden van vochtig en zeer nat bos in het laagland en de uitlopers van de Andes, meestal onder 1000 m, plaatselijk iets hoger. Zoekt in het buitenste gebladerte naar kleine insecten en spinnen, meestal in paren en vaak met gemengde groepen. Het nest is een kleine, met korstmos beklede kom op een tak hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland en op de westflank van de Westelijke Andes, met uitlopers naar het noorden van de Andes. In Ecuador in het noordwesten. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de Chocó van Colombia en het noordwesten van Ecuador langs bosranden en wegen door vochtig bos het bladerdak af, vooral bij gemengde groepen. Let op een kleine grijze vogel met een lange, steeds bewogen staart en een donkere keel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is afhankelijk van vochtig bos; ontbossing in het Chocó-gebied en in het westen van Ecuador heeft het leefgebied plaatselijk verkleind.
Wetenschappelijke naam
Polioptila schistaceigula | Hartert, 1898
Hartert beschreef de soort in 1898 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Polioptila werd in 1855 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam komt van Grieks polios, 'grijs', en ptilon, 'veer'. De soortnaam komt van Nieuwlatijn schistaceus, 'leikleurig', en Latijn gula, 'keel': 'met leigrijze keel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cachaví, Esmeraldas, Ecuador.