Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Grijskopmeeuw
Grijskopmeeuw | Chroicocephalus cirrocephalus
Grey-headed Gull | Gaviota Cabecigrís | Gaivota-de-cabeça-cinza
De grijskopmeeuw is een middelgrote kapmeeuw met een opvallend lichte iris, die zowel in Zuid-Amerika als in Afrika ten zuiden van de Sahara voorkomt. In het gidsgebied is hij een broedvogel van de kust van Ecuador en Peru. In broedkleed is hij de enige meeuw hier met een lichtgrijze kap.
Geluid
Een schor, kraaiachtig kraah en lachende, krassende roepen, vooral in kolonies.
Opname: isaac kilusu — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
40–43 cm, met een vrij lange, rode snavel, rode poten en een lichtgele tot witachtige iris met een rode oogring. Volwassen vogels hebben een middengrijze mantel, een witte vlek aan de voorrand van de buitenvleugel en een uitgebreide zwarte vleugelpunt met kleine witte spiegels; de ondervleugel is grijs met een zwarte punt. In broedkleed een lichtgrijze kap met een donkerder rand; in winterkleed een witte kop met een vage grijze zweem. Jonge vogels hebben een bruingevlekte bovenvleugel, een donkere oorvlek, een zwarte staartband en een lichte snavel met een donkere punt. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De kokmeeuw Chroicocephalus ridibundus is kleiner, met een donkere iris en in broedkleed een bruine kap. De Andesmeeuw Chroicocephalus serranus is groter, met een zwarte kap in broedkleed, een donkere iris en een grote witte wig in de vleugelpunt. De lachmeeuw Leucophaeus atricilla en de Franklins meeuw Leucophaeus pipixcan hebben een donkerdere mantel, een zwarte kap en een donkere iris.
Leefgebied
Getijdenvlakten, lagunes, mangroven, zandstranden, havens en vissersdorpen; plaatselijk ook kustmeren en garnalenkwekerijen. Eet vis, kreeftjes, insecten en visafval en volgt vissersboten. Broedt in kolonies op eilandjes, in moerassen of tussen mangroven; het nest is een hoopje plantenmateriaal op de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador langs de kust van het zuidwesten, vooral rond de Golf van Guayaquil. In Peru langs de kust, vooral in het noorden en midden, zuidelijk tot de streek van Lima en plaatselijk verder. In Colombia en Bolivia hooguit zeldzaam of onregelmatig; ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Zuid-Amerika (Brazilië, Uruguay, Argentinië) en in Afrika ten zuiden van de Sahara en op Madagaskar.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bekijk groepen meeuwen op stranden, in havens en bij garnalenkwekerijen langs de Golf van Guayaquil en de noordkust van Peru; in broedkleed valt de lichtgrijze kap op, het hele jaar de lichte iris.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De wereldstand is groot; verstoring van broedkolonies en het verlies van mangroven en kustlagunes kunnen plaatselijk een rol spelen.
Wetenschappelijke naam
Chroicocephalus cirrocephalus | (Vieillot, 1818)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Larus cirrocephalus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chroicocephalus werd in 1836 ingevoerd door Eyton. De geslachtsnaam komt van Grieks khrōikos, 'gekleurd', en -kephalos, 'met een kop', naar de gekleurde kop in het broedkleed. De soortnaam komt van modern Latijn cirrus, 'wolk' (klassiek Latijn cirrus, 'krul, lok'), en Grieks -kephalos, '-koppig'; vergelijk Grieks kirrhos, 'oranjebruin'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië.