Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Grijze struikgors
Grijze struikgors | Atlapetes canigenis
Cuzco Brushfinch | Atlapetes de Cuzco | Tico-tico-de-cusco
De grijze struikgors is een donkergrijze struikgors met een roodbruine kruin uit de vochtige bergbossen van het departement Cusco in Zuid-Peru. Hij werd lang tot de grijsborststruikgors gerekend, maar blijkt nauwer verwant aan andere struikgorzen uit Zuid-Peru en Bolivia. De Engelse naam verwijst naar Cusco.
Geluid
Hoge piepjes; de zang wordt beschreven als een schelle triller gevolgd door gekwetter en tjoe-tjoe-tjoe swie swie. Bij zonsopgang zingt het mannetje met regelmatige tussenpozen gevarieerde frasen, soms met luide, langgerekte tonen.
Opname: Dan Lane — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm. Vrijwel geheel donkergrijs, met een roodbruine kruin die doorloopt tot in de nek. Een zwarte streep loopt van voor het oog naar de grijze oorstreek. Vleugels en staart zijn zwartachtig, de handpennen grijs gerand, met een lichte geelbruine zweem op de buitenste slagpennen. De onderdelen variëren van bijna even donkergrijs als de rug tot lichtgrijs met een grijswitte buik. De seksen zijn gelijk; het vrouwtje is iets kleiner.
Verwarringssoorten
De apurímacstruikgors Atlapetes forbesi heeft meer roodbruin op de kop, een witte keel en een witte onderwang, en leeft in drogere dalen verder naar het westen. De roodnekstruikgors Atlapetes rufinucha heeft gele onderdelen. De witbrauwstruikgors Arremon torquatus heeft een zwarte kop met een grijze kruinstreep en een witte wenkbrauwstreep, en een witte keel.
Leefgebied
Vochtig bergbos, de randen daarvan en struikgewas op de hellingen van de Andes, tussen ongeveer 2300 en 3600 m. Zoekt laag in de vegetatie naar insecten en zaden, meestal in paren. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, in de bergen van het departement Cusco. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bosranden en struikgewas langs bergwegen in de vochtige bergbossen van Cusco. Het mannetje zingt bij zonsopgang; let op de roodbruine kruin boven het verder grijze lichaam.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied is beperkt; aantallen en trend zijn slecht bekend.
Wetenschappelijke naam
Atlapetes canigenis | Chapman, 1919
Chapman beschreef de soort in 1919 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Atlapetes werd in 1831 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks: de mythische titaan Atlas en petēs, 'vlieger'. De soortnaam komt van Latijn canus, 'grijs', en gena, 'wang', naar de grijze wangen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Torontoy, Urubambadal, Cuzco, Peru.