Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Groen-zwarte cotinga
Groen-zwarte cotinga | Pipreola riefferii
Green-and-black Fruiteater | Frutero verdinegro | Anambé-verde-e-preto
De groen-zwarte cotinga is een gedrongen, grasgroene vruchteneter van het nevelwoud in de noordelijke Andes. Hij zit vaak lang stil in de middelste etage van het bos en valt dan ondanks zijn kleuren weinig op. Paartjes en kleine groepjes sluiten zich graag aan bij gemengde groepen van tangaren en andere bosvogels.
Geluid
Zeer hoge, dunne, sissende tsiiii-tonen, die op het geluid van een insect lijken.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–20 cm, een mollige vogel met een korte staart. Snavel en poten zijn oranjerood. Het mannetje heeft een glanzend zwarte kop en keel, aan de onderkant omzoomd door een smalle gele rand; de rest van de bovendelen is helder grasgroen. De onderdelen zijn geel met zware groene vlekken en strepen, vooral op borst en flanken. De binnenste armpennen hebben soms smalle lichte toppen. Het vrouwtje heeft een groene kop zonder zwart en is van onder geheel groen en geel gestreept.
Verwarringssoorten
De zwartborstcotinga Pipreola lubomirskii heeft bij het mannetje een zwarte kap die doorloopt tot op de borst, zonder gele rand. De zwartkopcotinga Pipreola intermedia heeft een zwarte band met witte toppen aan het eind van de staart. De gebandeerde cotinga Pipreola arcuata is groter en heeft fijn zwart-geel gebandeerde onderdelen; hij leeft meestal hoger.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud en hoger bergregenwoud, ook bosranden en oud secundair bos, ongeveer tussen 1500 en 3000 m. Eet vooral vruchten en bessen, die hij vaak van een tak plukt of met een korte vlucht pakt, en daarnaast insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras; in Ecuador op de west- en oostflank van de Andes; in Peru in het noorden en midden van het land. Komt niet voor in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes en het kustgebergte van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het nevelwoud langs bergwegen, zoals in de Tandayapa-vallei in Ecuador, vaak in gemengde groepen. Op het hoge, sissende geluid letten en dan de middelste etage afzoeken naar een stilzittende groene vogel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in geschikt bos, maar plaatselijk achteruit door kap van het nevelwoud.
Wetenschappelijke naam
Pipreola riefferii | (Boissonneau, 1840)
Boissonneau beschreef de soort in 1840 als Ampelis Riefferii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pipreola werd in 1838 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam is een Latijns verkleinwoord van het geslacht Pipra (manakins). De soortnaam eert Étienne Rieffer (1806–1872), Frans natuuronderzoeker en verzamelaar in tropisch Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.