Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Zwartkopcotinga
Zwartkopcotinga | Pipreola intermedia
Band-tailed Fruiteater | Frutero colifajado | Anambé-de-cauda-barrada
De zwartkopcotinga is een groene vruchteneter van het hoge nevelwoud in Peru en Bolivia. Hij vervangt daar ten dele de groen-zwarte cotinga, met wie hij in het midden van Peru samen voorkomt. Het kenmerk waaraan de Engelse naam refereert, de zwart-witte eindband van de staart, is bij beide seksen aanwezig.
Geluid
Zeer hoge, dunne, sissende tsiiii-tonen, soms in een korte, oplopende reeks.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21–22 cm, met een korte, oranjerode snavel en oranjerode poten. Het mannetje heeft een zwarte kop en keel, aan de onderkant begrensd door een gele rand; de bovendelen zijn groen. De onderdelen zijn geel met groene schubben en strepen, vooral op de flanken. De staart is groen met een zwarte band vlak voor het eind en smalle witte toppen. Het vrouwtje heeft een groene kop en is van onder geheel groen en geel geschubd en gestreept; ook zij heeft de zwart-witte staartband.
Verwarringssoorten
De groen-zwarte cotinga Pipreola riefferii is kleiner en heeft geen zwarte band met witte toppen aan het eind van de staart. De gebandeerde cotinga Pipreola arcuata is groter en heeft fijn zwart-geel gebandeerde onderdelen; het mannetje heeft een zwarte kap die doorloopt tot op de borst. De groengeschubde cotinga Ampelioides tschudii heeft een geschubde zwart-groene rug en een gele halsband.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud en hoger bergbos, ook bosranden, ruwweg tussen 2200 en 3200 m. Eet vooral vruchten en bessen en daarnaast insecten. Paartjes zitten vaak stil in de middelste etage en sluiten zich aan bij gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru op de oostflank van de Andes, van het noorden tot het zuiden van het land. In Bolivia in de Yungas van La Paz en Cochabamba. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het hoge nevelwoud op de oostflank in Peru, zoals langs de weg naar Manú, in gemengde groepen naar een stilzittende groene vogel en let op de staartband als hij wegvliegt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in geschikt nevelwoud; het leefgebied is op de oostflank grotendeels nog aanwezig.
Wetenschappelijke naam
Pipreola intermedia | Taczanowski, 1884
Taczanowski beschreef de soort in 1884 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pipreola werd in 1838 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam is een Latijns verkleinwoord van het geslacht Pipra (manakins). De soortnaam is Latijn intermedius, 'tussenliggend', omdat de vorm tussen verwante vormen in staat. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Maraynioc, Midden-Peru.