Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Groene elenia
Groene elenia | Myiopagis viridicata
Greenish Elaenia | Elenia verdosa | Guaracava-de-crista-alaranjada
De groene elenia is een wijdverspreide elenia die van Mexico tot Argentinië voorkomt. In het gidsgebied leeft hij vooral in droog en halfvochtig bos ten westen van de Andes en in het oosten van Bolivia; zuidelijke vogels trekken in de zuidelijke winter naar het Amazonelaagland. Anders dan de meeste verwanten heeft hij geen duidelijke vleugelstrepen.
Geluid
Een hese, zoemende roep, ongeveer zjrie-iep of tsjriep, met tussenpozen herhaald.
Opname: Marcos E. Sosa — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13,5 cm, met een vrij lange staart en een smalle, donkere snavel. De kop is grijs, met een gele, meestal verborgen kruinvlek; een korte, witachtige streep boven de teugel en een smalle, onderbroken oogring. De bovendelen zijn olijfgroen. De vleugels zijn donker, met olijfgele randen en hoogstens vage vleugelstrepen. De keel is lichtgrijs, de borst grijsolijf, de buik lichtgeel. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De boselenia Myiopagis gaimardii heeft duidelijke geelachtige vleugelstrepen en een witachtige kruinvlek. De Ecuadoraanse elenia Myiopagis subplacens is groter, met een donker oorvlak dat aan de achterkant door een lichte halve maan wordt omzoomd. De groenkapbreedbektiran Tolmomyias sulphurescens heeft een brede, platte snavel, een lichte iris en duidelijke gele vleugelranden.
Leefgebied
Droog loofbos, halfvochtig bos, oeverbos, bosranden en hoge struwelen, van zeeniveau tot ruwweg 1800 m. Zoekt insecten in de middenlaag en het bladerdak, vaak in gemengde groepen, en eet ook kleine vruchten. Het nest is een ondiep kommetje in een boomvork. Trekvogels overwinteren in vochtig laaglandbos en bosranden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het Caribisch laagland, het Magdalena- en Caucadal en plaatselijk aan de voet van de Andes. Ecuador: in het westen, van Esmeraldas en Pichincha tot El Oro en Loja. Peru: in het noordwesten (Tumbes) en in het oostelijke laagland en de dalen van San Martín, waar ten minste een deel van de vogels trekvogels uit het zuiden zijn. Bolivia: broedvogel in het oosten en zuiden, in droog bos en de Chaco; in de zuidelijke winter ook verder noordelijk. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico via Midden-Amerika tot Venezuela, en in het zuiden in Brazilië, Paraguay en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in droog en halfvochtig bos in West-Ecuador, bijvoorbeeld in de provincies Guayas, Manabí en El Oro, in gemengde groepen in de middenlaag, en let op de hese roep.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort komt ook voor in bosranden en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Myiopagis viridicata | (Vieillot, 1817)
Vieillot beschreef de soort in 1817 als Sylvia viridicata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myiopagis werd in 1888 ingevoerd door Salvin & Godman. De geslachtsnaam komt van Grieks muia, 'vlieg', en pagis, 'val, strik'. De soortnaam komt van Latijn viridicatus, 'groenachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.