Alle soorten › Zangvogels › Troepialen › Groene oropendola
Groene oropendola | Psarocolius viridis
Green Oropendola | Oropéndola verde | Japu-verde
De groene oropendola is een grote, olijfgroene oropendola van het hoge bladerdak van het Amazonische regenwoud. Meer dan verwante soorten blijft hij in hoog bos op terra firme; kolonies hangen vaak in een hoge, vrijstaande boom aan de rand van een open plek of een rivier. Zijn lichte snavel met oranjerode punt en zijn lichtblauwe oog onderscheiden hem van de andere groene oropendola's van het gidsgebied.
Geluid
Het baltsgeluid van het mannetje is een luid, vloeiend gorgelen dat eindigt in een klokkende toon, gegeven met een buiging en geheven vleugels. De roep is een hard kak; in de vlucht ook een nasaal wak.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
37–47 cm; het mannetje is veel groter dan het vrouwtje. Kop, hals, borst en bovendelen zijn olijfgroen, buik en flanken grijziger olijf, en stuit en onderstaart kastanjebruin. De staart is geel met groenige middelste veren. De snavel is lichtgroen tot ivoorkleurig, met een oranjerode punt. Het oog is lichtblauw. Het mannetje heeft enkele dunne kuifveren. Jongen zijn doffer, met een donkerder oog.
Verwarringssoorten
De roestrugoropendola Psarocolius angustifrons is bruiner, met een donker oog en een snavel zonder oranje punt. De olijforopendola Psarocolius bifasciatus is groter, met een kastanjebruine rug en vleugels, een zwarte snavel met oranje punt en een roze kale wangvlek. De helmbuidelspreeuw Cacicus oseryi is kleiner, kastanjebruin met een olijfgele kop, en heeft een gele snavel met een opvallend breed voorhoofdsschild. De kuiforopendola Psarocolius decumanus is zwart.
Leefgebied
Bladerdak en randen van hoog regenwoud op terra firme in het laagland, minder in várzea en langs rivieren, meestal onder 600 m, plaatselijk hoger in de voetheuvels. Eet vruchten, nectar en grote insecten, vaak in groepjes en in gemengde troepen met buidelspreeuwen. Broedt in kolonies van lange, hangende buidelnesten in een vrijstaande boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Amazonische laagland in het oosten van het land. In Ecuador in het oostelijke laagland. In Peru in het Amazonische laagland, vooral in het noorden. In Bolivia plaatselijk in het noorden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vanaf een uitkijktoren boven het bladerdak of vanaf een rivier waar je over het bos kijkt, zie je groepjes langs de boomkruinen vliegen; de gele staartzijden vallen in de vlucht op.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is afhankelijk van groot, aaneengesloten regenwoud en neemt af waar het bos wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Psarocolius viridis | (Müller, 1776)
Müller beschreef de soort in 1776 als Oriolus viridis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psarocolius werd in 1827 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam combineert Grieks psar, 'spreeuw', met koloios, 'kauw'. De soortnaam is Latijn viridis, 'groen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.